Bu yıl okuduğum kitaplar arasında en sarsıcı olanı buydu sanırsam. kısacık olsa da yoğunluğu insanı ürperiyor. sakin ve sessiz bir şekilde ilerliyor aslında her şey. hiçbir şey birden olmuyor. sırayla, sakince ve hüzünle yıkıma doğru yol alıyor. madam sakince deliriyor ve öylece kaybediyor kendini.
peki tüm bunlar olurken ne mi yaptım, gerilim filmi izler gibi okudum satırları, tüylerim diken diken okudum. belki de her sayfada madam'a yeniden şaşırdım. ama onu anlamaya da çalıştım. böyle bir karakterde olmadığım için çok etkilendim, bu yüzden çok şaşırdım. yepyeni bir gezegene ayağını ilk adım atan astronotların gezegeni keşfetme heyecanı ve çabası nasıl olursa benim madamı keşfetme, anlama serüvenim de aynı böyleydi. ilk defa tanıştığım bir kişilikti bu kadar etkilenmem normaldi.
madam hiç değer vermeyeceği insanların ilgisini çekebilmek için o kadar çaba sarf edip kendi değerini onların nezdinde ölçmeye çalırken çöküşün kaçınılmaz olduğunu zaten hissettirdi. ama tüm bu yıkıma peyderpey yaklaşırken çok yoruldum. kısacık kitabı bırakıp bi dinlenmek, nefes almak istedim. geçen sene beyaz gemi'de de bu hisleri yaşamıştım. onun kadar yıpratıcı olmasa da benim için zor bir kitaptı.
·
15 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.