Bu kitabı ikinci kez bitirdim. İlk okuduğumda da bir şaşkınlık hissi oldu,şimdi de. Neye şaşırdım peki? Dostoyevski'nin kendi iç hesaplaşmalarını çok akıcı
bir dille aktarmış olup kendisiyle zıtlaşması beni şaşırttı. Bu şaşkınlık hissi güzel bir his.
Kitabın birinci kısmı olan "Yeraltı"nda Dostoyevski'nin kendi içinde yaşadığı buhranları görünce insan kendinden parçalar buluyor. Kitapta bu şekilde kendimi bulduğum
birçok parça oldu. Kitabı bitirince bu parçalar birleşiyor aslında.
İkinci kısım olan "Notlar" bölümünde Dostoyevski'nin hafızasında yer edinen,unutamadığı anılarıyla karşı karşıyayız. Birinci bölümü anlayarak okuduktan sonra bu
bölümle birleşiyor. Yani kendi kendine hesaplaşırken,yaşadığı ve onu derinden etkileyen olaylara tanık oluyoruz.
Bu kitap için daha sonra yazacağı önemli romanlardan büyük izler taşıdığı söylenmiş. Bana göre böyle önemli yazarları okumaya başlarken kendisini yansıtan kitaplarını
okumak ile başlamalıyız. Bu,yazarı daha iyi tanımamıza olanak sağlayacağı gibi kitaptaki karakter ile de bütünleşebilmek kolay olacaktır.
Son olarak kitapta "Notlar" kısmında okuduğum,bana Gregor Samsa'yı hatırlatan cümleleri yazmak istiyorum:"...Ölürken artık işe yaramaz hale geldiğin için hepsi senden
uzaklaşır,sana sırt çevirir. Hatta boşuna yer tuttuğun,bir an önce ölmediğin için sitem bile ederler. Susadığın zaman suyunu bile küfürle getirirler. "Kaltağın
gebereceği yok;iniltilerinden gözümüze uyku girmiyor;müşteriler de tiksiniyor." derler. Doğru söylüyorum,bunu da duydum. Son demlerinde bodrumun en pis,en berbat,
karanlık,en rutubetli köşesine tıkarlar,yattığın yerde düşünür durursun. Ölünce söylene söylene,yalapşap bir temizlikle her şeyi ortadan kaldırıverirler;ne arkandan
dua edenin,ne acıyanın olur ve senin yükünden kurtuldukları için rahat bir soluk alırlar."
·
5 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.