-Spoiler içerebilir-
" "Hayatımın sonuna kadar bu arabayla aynı çatı altında yaşamak isterim," dedim.
Bunu gülümseyerek söylemiştim ama Çetin Efendi isteğimin içtenliğini anladı, başkaları gibi "Aman Kemal Bey, ölenle ölünmez," demedi. Deseydi, ona Masumiyet Müzesi'nin ölenle yaşamak için yapılmış bir yer olduğunu söyleyecektim. Hazırladığım bu cevap içimde kaldığı için, gururla bambaşka bir şey söyledim. "Merhamet Apartmanı'nda da pek çok eşya var. Hepsini aynı çatı altında toplayıp onlarla yaşamak istiyorum." "
Sanırım etkisinden hayatımın sonuna kadar kurtulamayacağım, belki zaten kurtulmak da istemeyeceğim, harika bir roman okudum. Aşktan cinselliğe, aile hayatından evliliğe ve arkadaşlığa kadar pek çok şeyi sorguladım. Bir romanda olması gereken acaba kurgu mu gerçek mi ikileminde kalmam ve hala karar verememem bu romanı hiç unutmayacağımın göstergelerinden. Ne olursa olsun Orhan Pamuk'a böyle bir kitap yazdığı için ve Elif hocama beni bu kitapla tanıştırdığı için çok teşekkür ederim.
·
2 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Feridun Yüksel
Gönderi Sahibi
Kemal konusunda çok haklısınız. Bunun yanında Füsun ve Keskinler ailesinin iki yüzlü yapısı, beni onlardan Kemal'e duyduğum saygı kadar uzaklaştırdı.
K.M.Madona'nın Raif'ine ne kadar kızdıysam, Kemal'e de o kadar saygı duydum. Sonuçta ikisi de keder kaynaklarıydı. Masumiyet Müzesi'nin yeri çok ayrı.