Huzursuzluğun Kitabı’nın devamı olarak okunabilir. Hatta minik bir detay: Pessoa’nın günlükleri 1935’te son buluyor kitapta, Pavese’nin de 1935’te başlıyor ve o da 1950’ye kadar yazıyor. Sanki birinin bıraktığı yerden biri devam ediyormuş gibi. Pavese hayattayken Huzursuzluğun Kitabı diye bir kitap yoktu ayrıca. Okudu diye düşünülmesin.
Büyük yazarlar ölmez, şekil değiştirir.