Sevgiyi AramakRoman
Okuduğum en hüzünlü kitap. Böyle net bir ifadeyle başlamak istedim çünkü bende uyandırdığı en belirgin his hüzündü. Bir çocuğun ne kadar çok şey düşünebileceğini gördüm. Ufacık bir dokunuşa, tek bir sevgi sözcüğüne nasıl hasret kalabileceğini... Yine de çocuk olmanın verdiği kayıtsızlıkla hayatına devam eden, konuşacak birilerini arayan küçücük bir çocuğun hüzünlü hikayesini anlatıyor bu kitap. Onca yokluğun içerisinde kendinden küçük olan kardeşi Louis ile olan bağı, kendisinden esirgenen şefkati ondan asla esirgemeyişi onu sevmekten başka çare bırakmıyor okuyucuda.
İnsanları olduğu gibi kabul etmek, affedemesekde alışmak, her şeye rağmen anlamaya çalışmak en az hasarla yaşamanın tek yolu gibi göründü gözüme.
“İnsanlardan verebildiklerinden gazlasını bekleyemeyiz.” diye bir cümle geçiyor kitabın ikincisinde. (Güneşi Uyandıralım) İşte Zeze bu kitapta tam da bunu yapıyor. Hepimiz yapıyoruz kimi zaman. İnsan olmak beklentileri, hayalleri, arzuları da barındırıyor içinde. Ya bununla yaşamayı öğreneceğiz. Ya da Totoca gibi beklentilerimizi azaltarak hayal kırıklığına uğramaktan kaçınacağız.
·
6 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.