"Bir hayatım daha olsa, korkmadan dokunmak için yaşardım onu. Bir keklik beslerdim ellerimle, varsın uçsun sonunda. Bir çiçek büyütürdüm, varsın solsun sonunda. Bir omuz ısıtırdım, varsın gitsin sonunda. Dokunurdum. Ben eriyene dek, biz hiçleşip karışıncaya dek bu derin boşluğa, DOKUNURDUM.
Ama yok bir hayatım daha. Bir hayat daha yok.
Yok.
Syf. 320
Nermin Yıldırım’dan okuduğum ilk kitaptı ve tesiri müthişti. Yazarın yazım diline bayıldım. Akıcılığı, sade ve etkili oluşu okuduğum her cümlenin altını çizilesi bir etki bıraktı. Okuduğum süre içerisinde, hüznü, acıyı, romantizmi, mutluluğu kısacası bütün bu insani duyguları, doruklarına kadar yaşattı. Adalet'in çıktığı içsel yolculukta, adalet’e eşlik etmek çok güzeldi. Adalet’e eşlik etmek diyorum çünkü geçektende adaletin yaşadığı bütün bu duyguları, kendi yaşadığım duygularla içselleştirdim. Güzel bir kitap okumak isteyen herkese tavsiye ederim.
·
83 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.