Aslında ilk aldığımda, 'sen bu tür kitaplar okumazsın, nereden aklına esti?' gibi bir tepkiyle karşılaşmıştım, bu bana Türk edebiyatından ve klasiklerinden ne kadar uzak olduğumu hatırlattı. Yaban, Osmanlıca'dan çevrildiğinden ötürü anlamadığım kelimeler olsa da, oldukça akıcı ve olay örgüsünün beni heyecanlandırdığı bir kitaptı. Özetlemem gerekirse; Ahmet Celal'in savaşta kolunu kaybetmesi ve eri Mehmet Ali'nin köyüne gitmesiyle olaylar başlar. Ahmet Celal gördüğü manzarayla şoka girer; savaş, şehit olan insanlar köylülere o kadar alışılagelmiştir ki artık duyarsızlaşmışlardır, tek dertleri karınlarını doyurmak bir gün daha yaşayabilmek olmuştur. Ne ruhlarını ne bedenlerini ne düşüncelerini doyurabilmiş veya geliştirebilmişlerdir. Ahmet Celal kendini onların arasında bir yabancı gibi hisseder keza köylüler de ona "Yaban" demektedirler. Ahmet Celal kırsal kesime; tiksinti, nefret ve aşağılamayla bakar. Kendini de, Anadolu halkının bu hale gelmesinin sorumlusu olarak gördüğünden suçlamaktan geri kalmaz. Yazar burada Ahmet Celal'in duygusal geçişlerini nefretini, tiksintisini, üzüntüsünü, acısını o kadar açıkça ve gerçekçi anlatmış ki bazen ben de Ahmet Celal kadar şok oluyor, Ahmet Celal'in üzüldüğü kadar üzülüyordum. Tek vatanda iki uç insan profilini aktaran Yakup Kadri Karaosmanoğlu oldukça yalın bir dil kullanmış ve realiteden uzaklaşmamıştır. Okuyun derim.
·
8 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.