Herkese merhaba!
Okullarda hepimize ilk psikolojik roman olarak ezberletilen, çoğumuzun hâlâ aklının bir köşesinde duran Mehmet Rauf’un Eylül kitabının yorumuyla geldim. Kitabın konusu günümüz için fazlasıyla klişe ve basit bir konu olsa da anlatım açısından gayet başarılı bir romandı fikrimce.
Suat ve Süreyya (Suat kadın, Süreyya erkek.) evli bir çifttir ve kafa dağıtmak için bir yalı kiralayıp oraya tatile giderler. Çok yakın dostları olan Necip de bu çifti orada sık sık ziyaret eder. Ve bu sık olan ziyaretler sırasında Necip’in Suat’a karşı içinde bastıramadığı sevgisi ve Suat’ın da Necip’e karşı hissettikleri ikisinin de hayatını altüst eder, ikisi de bu hisler karşısında kendileriyle savaşmaktan başka bir şey yapamazlar. Yazarın ağzıyla anlatılmış olan kitapta Süreyya, Hacer, Fatin gibi daha birçok karakter olmasına rağmen bu karakterlerin iç dünyalarına hiç yer verilmemiş diyebiliriz. Öyle ki iç dünyasını, hislerini ve düşüncelerini okuyabildiğimiz, hatta bunlara sayfalarca yer verilen bir tek Suat ve Necip var. Eylül, psikolojik türde bir kitap olduğu için bu uzun uzun anlatılan iç dünyalar gayet normal ama bazen akıcılığı bozabiliyor. Buna rağmen anlatım dili ağır değildi bence. Benim keyifle ve sıkılmadan okuduğum bir kitap oldu, Türk edebiyatı eserlerine ilginiz varsa tavsiyemdir.
·
18 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.