Doğumu yangın anına denk gelen, sonraları ise aksi yönde, yanlarında iki çayın aktığı bir nevi adacık arasında son bulan, inişli çıkışlı olup, yalnız kitap olmayan bir hayattır Suyu Arayan Adam.
Düşüncelerimde her zaman okumam yönünde direktifler aldığım bu kitabın başına sonunda oturdum. Ancak okuyup bitmesini umduğum bir kitaptan başkası değilken; şimdilerde bilgileri aklıma işlenen, fikirleri anlaşılan, adımlanan yollarının şahsımca koşulmasında büyük bir heves bulduğum bir hayata dönüşmüştür Suyu Arayan Adam.
İlber Ortaylı’nın tavsiyeleri arasında gördüğümde özellikle ismi dikkatimi çekmişti ancak bu kitap lehine olan mevcut hevesimi kısa bir süre sonra kaybetmiştim. Ne mutlu ki yakın zamanda aynı hevesi fazlasıyla bulup bu serüveni tamamlama gururuna eriştim.
Osmanlı Edirne’sinin siyaseten karışık havasında başladığımız yolculuğumuz; İstanbul’da mektep sıralarını, Kafkasya’da barut kokusunu, Azerbaycan’da milli sevdayı, Moskova’nın kominist nizamını, tekrar İstanbul’da memleket hasreti ve hayal kırıklıklarını, Afyon’da hapishane ranzalarını usul usul ziyaret ederek, Cumhuriyet Ankara’sında son buluyor.
Ne ilginçtir ki, bir hayata bu denli şey sığar. Ne büyük şanstır ki çokça şeyin sığdığı bu hayatı, otobiyografik nitelikte bir eser olarak, biz okurların önüne sunmuştur yazar.
Kesin delil teşkil edememekle birlikte, çok mühim derecede tarihi izlenime sahip olabileceğiniz bu eser vasıtasıyla, son dönem Osmanlı’sı, 1.dünya harbi, Sovyet Rusya’sı ve Cumhuriyet Türkiye’si hakkında gerçekten önemli bilgilere sahip olabilirsiniz.
Son olarak şunu söylemek isterim: Suyu aramanın yolu çoktur. Ancak mühim olan suya ulaşmanın yolu değil suyun ne olduğudur. Bu su, kimine göre bir nehirken, kimine göre ise idealist bir zihinden başka bir şey değildir.
Tavsiyelerim ve saygılarımla...
·
14 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.