Sacit'in yüzü dehşet içindeydi. Balkan harbinde bile böylesine feci bir açlık ve kıtlık görmemişti. Mehmetçik gübrelerden arpa ayikliyor, çarıklarını yiyor, ormanlara ağaç kabuğu kemirmeye gidiyordu.
Onlara çok şey borçluyuz. Sanırım en büyük teşekkür; işimizi en iyi şekilde hakkı ile yapmak, bu Ülke'nin ve çocuklarımızın istikbali için ahlaklı ve dürüst nesiller yetiştirmek olacaktır...