Uğultulu Tepeler – Kitap eleştirisi
Uğultulu tepeler Emily Bronte tarafından yazılan ve herkesin çok severek okuduğu bir kitap. Ayrıca Emily Bronte’nin ilk ve son kitabıdır. Kitap her ne kadar klasikler arasında mutlaka okunması gereken bir aşk kitabı olsa da bence hiçbir beklentiyi karşılayamayacak bir kitap.
Kitapta bir olay örgüsü yok. Kitap tamamen karakter analizi üzerinden devam ediyor. Öyle ki çok fazla benzer isim olduğu için (başından sonuna kadar) karakterleri ayırt etmek çok zor oluyor.
Karakter analizi ise bu kitaptaki karakterler için dayanılmaz derecede sıkıcı, sinir edici, iç karartıcı. Özellikle Heatcliff adlı karakter okurken kendinden tiksindiriyor, nefret ettiriyor. “Böyle insanlar olabilir mi? Bu bir aşk mı? “ diye sorgulamaktan kitaptan keyif alamıyorsunuz (ki zaten keyif alınacak bir tarafı yok).
Kitap sürekli Heatcliff’in Catherine’e olan sevgisini anlatıyor. Ama bu nasıl bir sevgi bir türlü anlayamıyorsunuz. Buna çocuğunu döverek seven bir anne örneğini verebiliriz. Hırçın, nefret dolu, saplantılı ve psikopatça bir aşk. Buna aşk demeye bin şahit ister.
Kitabı evin eski hizmetçisi, çocukların bakıcısı aynı zamanda Heatcliff ve Catherine‘nin arkadaşı Nelly Heatcliff’in yeni kiracısına anlatıyor. Burada ki saçmalık ise 50-60 yaşlarındaki bir kadının her detayı asla atlamadan ve dün yaşanmış bir olay gibi hatırlayarak yeni kiracıya anlatması. Belki kitap Catherine’nin ya da Heatcliff’in bakış açısından yazılmış olsa daha derin duygular barındırabilirdi.
Gerçekten en sevmediğim kitap olarak uzun bir süre yerini koruyacak.
·
48 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.