Bu kadar az bilindiği halde karşılaşabildiğim için gurur duyduğum kitap.
Üç farklı noktada hayranlık uyandırdı
1) Uzun zamandır bir kitap karakteri ile bu kadar yoğun empati yapmamıştım. Kitabın basinda bahsi geçen papaz ortalarda tekrar karşısına çıktığında "onu hemen tanıyamadım, bir zamanlar insanların idealleri üzerine sohbet ettiğim papazdı bu" diyor. Papaz kimdi diye düşünüyorum sonra ilk sayfalardan çıkarıyorum, nasıl güzel yazdıysa ben de karakteri hemen tanıyamadım. Böyle anlatınca olmadı ama kurgu sahi o kadar akmış ki geçen zamanı ben de yaşamış gibi sahi çok oldu derken buluyorum kendimi karakterin cümlelerini bile kullanabilirim.
2) Her şeyin temelinin eğitim olduğu düşüncesi çok güzel işlenmiş, ama paralel bir akışla aynı şartlardan geçen herkesin aynı olaya aynı tepkiyi vermeyeceği de gündemde duruyor. üstelik bu düşüncelerin hiçbiri kör göze parmak şeklinde değil, alt metinde ya da olay akışında öylece kenarda duruyor.
3) Dili sade, hatta olaylar karakterler bile sade yine de karakter derinlikleri güzel, bu kadar basit bir kitabın uzun uzun düşündürmesini özlemişim. içinde işlediği düşüncenin disina çıkıp kafamın içinde başka kapılar açmasını da. yine dili kullanma sayılacağı için buraya alt başlık acıyorum; yazarın notu olan küçük bakınızlar da eserin sonraki zamanlarda anlam kaybetmemesi için özenle hazırlanmış.
Bir kitabı okurken orada işlenen düşünceler üzerine düşünmek güzel ama daha güzeli o düşüncenin işlenmeyen başka yerlere kapı açması. Bu kitabı okurken ırkçılık üzerine düşünmek de olağan haliyle, ama dünyanın gittiği yön konusunda iyi ve kötü üstüne bütün zamanları içine alan bir düşünce kitabın güzelliği.
Okurken kafam karıştı, dünya daha iyi bir yöne mi gidiyor? Daha mı kötü? Her seferinde eskiye özlem neden o zaman? Birinci sınıf problem denen hayvan hakları, çevre kirliliği, doğa nesli tükenen pandalar daha iyi hâle geldiğimizi göstermiyor mu, sömürgenin meşruluğundan yüz yıl sonra? Diğer yanda adı değişiyor sömürgenin diye düşünüp medya sayesinde vahşet haberlerine de daha çabuk ulaşıyoruz. tüm bunlar bir yanılgı mı? Eski insanlar daha mı iyi sahiden? Bu düşünceler kafamda döndükten üç dört sayfa sonra kitapta da eski yeni kıyaslaması geçiyor. Geriye dönüyorum yazar öncesinde de bahsetmiş ben mi atladım diye -hayır. Okurken düşüncem yazı ile aynı yöne akmış. Gereksiz uzun oldu yine de toparlayamadım. Kısaca konuşmadan anlaşabilmek gibi bir duygu işte, güzeldi.
tüm Jaguar kitaplarında olduğu gibi kapağı kapatmadan önceki "mutlu azınlığa" yazısı gülümsetti.
··
91 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.