“Mûsa [as] (...) gölgeye çekildi ve “Rabbim, doğrusu, bana indireceğin hayra öyle muhtacım ki...” dedi.
Mümkünse, bir an empati yapıp bir insan olarak Mûsa Aleyhisselam’ın yerine koyalım kendimizi: Yeryüzündeki bütün ümit ışıkları sönmüş, cümle dayanaklar yıkılmış... Bu dua cümlesi, bir insanın bütün varlığıyla dua eden bir avuca dönüştüğü hale denk geliyor. Avuçlarında sadece acz ve fakr var; başka hiçbir şey yok. İstemekten ibaret bir insan... (Yazık ki, meallerin çoğu o hali yansıtacak cümle kurgusundan uzakta... Hem yakın olsa ne yazar ki... İfadelerin kalıbı, kelimelerin kalbi yetişmiyor kelâm-i ilahînin anlam göğüne...)
Nedense hep “görünür” bir şey arıyoruz isteyecek, istemeye değer. Bir de sadece dua ile olur mu diyenlerin içinde yaşamışsak biraz… Dua ile aramıza girenler olmuşsa… Allah ile kul arasına girilmez diyenler, böyle diye diye Allah ile kulun duası arasına girmişlerse… O zaman biraz dudak bükerek dua ile “dudak” olan o yanımız / uyanmamız gafletin kapısını aralar olmuş. Dua sızı; Hak neylesin duasızı…
·
146 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.