Kocaman bir “vay be” demek istiyorum. Bu nasıl dolu dolu bir final kitabıydı böyle? O kadar güzel, o kadar efsane bir kitaptı ki hâlâ etkisinden kurtulamadım.
Değinmek istediğim çok konu var, ilk olarak da Gaby ve Jude'un geçmişinden başlamak istiyorum. İkisinin ne yaptığını cidden çok merak ediyordum ve aklımda bir sürü soru vardı. Neyse ki neyin nasıl olduğu detayları ile anlatılmıştı. Merak ettiğim tüm soruların da cevapları vardı ve bu cevaplar gayet mantıklıydı.
Gaby ile Rafa'nın geçmişine gelince... Deli gibi sinirlendim hatta Rafa'ya kafa göz dalmak istedim desem, hislerimi net olarak anlatmış olur muyum? Bence olamam. İşte o kadar kızgınım Rafa'ya. Korkutuğu bir olay yaşıyor, hemen akabinde spor salonunda başka bir olay daha yaşıyor ve en kötüsü o spor salonundaki olay hiç olmamış gibi Gaby'i kapsayan başka bir olaya giriyor. Gaby kendisine kızınca da spor salonundaki olayın önemsiz olduğunu söylüyor ve sebep olarak bir durumu gösteriyor. Spor salonundaki olayı Gaby'e anlatmaması mı yoksa var olduğunu iddia ettiği duruma taban tabana zıt davranışlarda bulunması mı beni daha çok sinirlendirdi kararsızım. Yahu, adın çıkmış be adam! Madem böyle bir durumun var, sen nasıl adın çıkacak kadar rahat takılırsın? Ya da spor salonunda olanlardan bahsetmeden nasıl Gaby ile başka bir olay yaşarsın? Spoiler vermek istemediğim için çok üstü kapalı anlattım ama özetle, Rafa beni deli etti.
Bu konuda Gaby'e kızdım mı? Açıkçası kızmadım. Kavga ettikleri zaman ikisi de ileri gitti, o konuda bir şey diyemem ama kavga haricindeki konuda Gaby'i destekledim. Sonrasında Gaby'nin verdiği kararı da çok normal buldum. Kitaplarda karakterlerin her zaman en mantıklı yolu seçmesine çok alışmışız ama onlar da insan değil mi? Gururlu ya da öfkeli olmaları ve bu duygulara bağlı olarak kararlar almaları normal değil mi? Gaby'nin tercihi o kadar insaniydi ki şaşırmadım.
Ayrıca geçmişi öğrenmeme ve Rafa yüzünde sinir krizi geçirmeme rağmen Gaby ve Rafa ikilisine olan olumlu hislerim de değişmedi. Evet, Rafa'ya çok öfkelendim. Ama ilk iki kitap boyunca ayıla bayıla okuduğum, üçüncü kitapta yok diye ağıtlar yaktığım kişi de Rafa değil miydi? Kötü bir yanı ortaya çıktı diye tüm iyi yanlarını göz ardı mı etseydim? Kaldı ki ikisi de hatasının bedelini öyle ya da böyle ödemiş. Hem zaten Gaby ile Rafa da bu konu hakkında konuştu ve yaşanan onca şeyden sonra gayet olgun davranmayı başardı. (Gerçi Rafa başta bir emin olamadı ve Gaby'e, bana saldır falan dedi. Amaan ya. Tam sinirleniyorum böyle şeyler yapıp beni yumuşatıyor bu çocuk.) İşin güzel yanı, Gaby'nin her konuda bu kadar olgun davranmasıydı. Hafızasını kaybettiği için gittiği her yerde zorluk yaşayan birine göre o kadar güçlü ve tavizsiz davrandı ki bayıldım. Bu kitapla birlikte de Gaby'e olan hayranlığım arttı.
Bu noktada yan karakterlerden de bahsetmem lazım. Maggie, Jason (ilk kitaptan sonra ikisinin de sahnesi epey azaldı ama olsun) Jude, Zak, Ez, Daisy Micah... Hepsini çok sevdim. Yalan yok, ilk kitapta yaptıkları yüzünden Taya ve Malachi'ye pek ısınamadım. Mya da en başıdan beri beni geren bir karakterdi ama geçmişini öğrenince tepkim azaldı kendisine. Özellikle de pek yetenekli olmamasına rağmen savaş hakkındaki kararı vermesinden etkilendim.
Savaş demişken, bence savaş sahnesi de gayet başarılı işlenmişti. Uzun ve detaylı olarak yazılması ve bu kadar heyecanlı olması çok hoşuma gitti. Savaştan sonra yaşananlar da çok ilginçti. Düşmüşler konusunun bağlanma şekli de çok güzel değil miydi?
Serinin geneline dair de şunu söylemek istiyorum: Bu nasıl bir akıcılık, nasıl bir sürükleyicilik yahu? Serinin tüm kitapları mı su gibi akıp gider? Elimden bırakamadım; merakla ve heyecanla okudum tüm kitapları. Bir yandan da bu kadar hızlı okuduğum için pişmanlık duydum tabii. Zira seri ile olan yolculuğum çok kısa sürdü. İnanılmaz duygusal hissediyorum, öyle ki yazarın teşekkür kısmını okurken bile duygulandım. Özellikle şu kısma bayıldım: “Refaim serisinin dünyayı değiştirmeyeceğini biliyorum ama bu hikâyeyi ve bu karakterleri yazmaktan çok keyif aldım ve kesinlikle benim dünyama yeni ve muhteşem bir boyut kattılar.” Birebir aynısını kendim için de söyleyebilirim. Bu hikâyeyi ve karakterleri okumaktan inanılmaz keyif aldım ve kesinlikle benim dünyama da mutluluk getirdiler. İyi ki bu seri ile tanışmışım.
Küçük bir ilave: Son kitabı bitirmemin üzerinden 5 dakika bile geçmeden, seriyi tekrar mı okusam diye düşünmeye başladım. “Bu sefer karakterlerin geçmişi de dahil olmaz üzere her şeyi biliyorum, her şeyi bilirken okumak daha farklı bir deneyim olur” falan diyerek de kendimi ikna etmeye çalıştım. Ben büyülenmişim arkadaşlar. Bunun başka hiçbir açıklaması yok.
·
205 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.