Oblomov’u okumaya malum Covid’den dolayı tam kapanma zamanlarında başladım. Sürekli evde olmak, market için çıkıp birazcık da yolumu kasten uzattığım sıralarda her köşe başı polislerle karşılaşarak iki nefes almak suça intikal etmekmiş gibi, olan huzuru da hemen oracıkta bırakmak, hava mis gibi ısınmış güneş tatlı tatlı yüzüme gülümserken kaynayan kanımı bir de Oblomov’la uyuşturmak başlarda tam bir işkenceydi. Yüz değil iki yüz değil belki üç yüz sayfa Oblomovluktan öleceğim sandım. Birlikte inatla bayağı süründükten sonra onun güzel günlerinin artık geldiğini fark ettim. Evet, doğru anladınız. Kısa süreliğine de olsa Oblomov’da işler değişti. Kitap hareketlendi, adeta kanlanıp canlandı. Fakat Oblomov için aynı durum çok da uzun sürmedi. Şimdi sevdiği kadın Olga’nın gözünden bakalım ona: ”Sen iyisin, dürüst bir insansın İlya. Duygulusun. Ama bir kumru gibi. Başını kanadının altına sokuyor ve öylece kalıyorsun. Bütün hayatını tavan arasında ötmekle geçirebilirsin. Ama ben öyle değilim. Bu kadarı bana yetmez. Ben başka şeyler istiyorum. Ama nedir bu şeyler bilmiyorum. Sense bana neyi aradığımı söyleyemezsin. İstediğim şefkat değil ki benim... Onu herkes verebilir.”
Ben Oblomov’u çok sevdim. Gel gelelim o kalp diye taşıdığı mücevherle Oblomovluktan çok uzak olmasını isterdim. Çünkü o buna değerdi.
Oblomov, dostu -gerçek dostu- Ştoltz’un sözlerini her ne kadar değer verip uygulayamamışsa da -tamamen Oblomovluğundan- biz kulak verelim:
“Ya şimdi ya hiçbir zaman, unutma!”
·
52 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
