"İnsanlar içlerindeki ışığa göre hareket ederler."
Benim için kitabın özetiydi bu cümle.. En son sekizinci sınıfa giderken okuduğum Fareler ve İnsanlar'ın sonu kalbimi kırmıştı. Aynı hissi Martin Eden'da yaşadım. Ah Mart..
Ne yalan söyleyeyim bilhassa sonu kalbimi kırsa da öyle bir tatmin etti ki.. Martin Eden'ın yaşama sancılarını yüreğimde hissettim. Ve ekseriyetle kendimi Martin Eden karakterine çok benzettim..
"Hayat beni öylesine doyurmuş ki, içimde herhangi bir şeyi arzulamak için yer kalmamış." diyor ya hani Ruth'a..
Tam da orada buldum kendimi..
Yaşam sancısını bu kadar güzel özetleyen bir kitap daha var mıdır bilmem?
Sanıyorum yıllarca etkisinden kurtulamayacağım. Her kitabın bir zamanı olduğuna çok inanıyorum. Bu kitabı lisedeyken bir türlü okumak istemeyişimin nedenini şimdi daha iyi anlıyorum. İyi ki şu yaşımda okumuşum. Yazılanları tüm benliğimle hissettiğim ve içselleştirdiğim şu yaşımda..
İyi ki tanıştık seninle Mart!
·
45 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.