Toplam 8 öyküden oluşan bu kitap, Mahir Ünsal Eriş’in okuduğum ilk kitabı oldu.
Daha önce adını hiç duymadığım bir yazar ve o yazarın kitabıydı benim için. Fakat bunun yanında kitabı özel kılan başka sebepler de vardı: Bunlardan ilki kitabın bir hediye olması, ikincisi ise Balıkesir’in Erdek ilçesinin Narlı Köyü’nde bu kitabı okumuş olmamdı. Kitabın bana hediye edilmesinin sebebi de öykülerin hepsinin tam olarak şu an bulunduğum coğrafyada geçmesiydi.
8 öykü var dedim; ama öyküler birbirinden bağımsız değil. Hepsi birbirine göbekten bağlı. Her bir öyküde benzer acılar benzer mutluluklar var. Ayrıca öykülerde yazarın doğup büyüdüğü coğrafyanın da bol bol izleri var.
Bu arada incelemenin başından beri, “öykü” kelimesini kullansam da bence yazarın tarzı daha çok “anlatı” türüne uygun. Hem kitabın başında eserin bir öykü kitabı olduğuna yönelik bilgi olduğu için hem de yazar tarafından bu şekilde adlandırıldığı için ayrıksı bir tutum ortaya koymak istemedim. Ancak eserin içerisindeki tüm “öykü”ler irdelendiğinde rahatlıkla görülecektir ki, diyaloglar son derece az ve yazar tarafından tam bir anlatı türü örneği ortaya konulmuş. Bu bilgiyi özellikle kitabı okumayı planlayan okurlar için kitaptaki öykülerin tarzını tam olarak görebilsinler diye ifade etmek isterim.
Kitabın başındaki öykülere nedense pek ısınamadım; ama okudukça yazarın sıcak üslubu beni sarıp sarmaladı. Belki bu tarz öyküleri çok fazla okuduğum için yazardan farklı bir şeyler bekledim, belki beklentim çok yüksekti, sebebini bilemiyorum; ama başlarda bir hayli bocaladım. Son öykülere doğru ise kitaba iyice ısındım.
Farklı bir yazarla tanışmak ve anlatı türüne yakın öyküler okumak istiyorsanız, okuyabileceğiniz yaz sıcaklığında bir eser.
··
2.586 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.