CİĞERİME DOLAN HÜZÜN VE HASTANE KOKUSUEdebiyat
Peyami Safa ile tanışmam kısa bir zaman önce Yalnızız romanı ile oldu. Yazarı öyle çok sevdim kitaptan öyle çok etkilendim ki çok fazla ara vermeden diğer bir kitabına başladım. Hacim olarak çok kalın bir kitap olmamasının getirdiği kolaylıktan ve sanırım yazara olan aşkım her sayfada daha da büyüdüğünden kitabı bir günde, hiç elimden düşürmeden bitirdim. Önceki kitabında başlayan hayretim halen devam ediyor. BEN ŞİMDİYE KADAR NASIL HİÇ PEYAMİ SAFA OKUMADIM?! Yazarın üslubunda beni büyüleyen bir şey var. Kurduğu her cümleyi hayretler içinde okuyorum. Altına imza atmak istediğim cümleleri bir deftere yazsam, kitabı neredeyse birebir geçirmem gerekir. Bazı konularda derdimiz o kadar ortak ki! Karakterlerin isyanları o kadar ortak ki hislerimle. Zekasına, derdini anlatış şekline her kitabında daha da hayran oluyorum. Yazar güzellemesini bitirip kitaba geçecek olursam Dokuzuncu Hariciye Koğuşu çoğumuz gibi benim de okul sıralarında hep duyduğum bir kitaptı fakat içeriğinin ne olduğuna dair hiçbir bilgim yoktu. Peyami Safa okuma isteğimi bastıramayınca en beğenilen kitabı olduğunu görüp başladım. Bir hasta. İsimsiz bir hasta. Aşık bir hasta. Dermansız bir hasta. Bir virüsün binlerce can aldığı pandemi yıllarından geçerken hastane koridorları kokan bir kitap okumak iyi bir fikir gibi gelmiyor ilk bakışta. Hele ki hastane kokusu çocukluğunuzun en sağlam hatıralarındaysa ve adı her geçtiğinde o kokuyu derin derin duyumsuyorsanız zor bir kitap olabilir sizin için. Fakat öyle naif ki yazar. Acısı, aşkı, hastalığı, ıstırabı… Hepsi çağın anlayamayacağı bir naiflikte. Kitabı okurken biraz canınız yanacak. Karakterin ruhundaki acıyı da bacağındaki acıyı da birebir hissedeceksiniz. Ameliyat masasına kendiniz uzanmış gibi, dört duvar sanki size mezar olmuş gibi hissedeceksiniz. Koğuşa
·
75 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.