Aşırı sevgi insanı putçuluğa götürür diye bir kaide vardır... Bu her durumda geçerlidir... Bazen parti lideri, bazen tarikat şeyhi bazen de bir sevgili, dikkat edilmezse, taassupla körü körüne bağlanılırsa insanı insanlıktan çıkarır ve bazen müslümanlıktan da çıkarır.
Hayatımın hiçbir döneminde bir parti liderine peygamber edasıyla yaklaşmadım , hayatımın hiçbir döneminde bir şeyhi Mehdi gibi görmedim ve hayatımın hiçbir döneminde bir sevgiliye sensiz yaşayamam demedim...
Şuan kimseye oy vermiyorum, kimseye bağlı değilim ve kimsenin kapısında yatmıyorum, geçmişte de böyle rezil bir hale de düşmedim hamdolsun.
Konu sevgili olduğu için ezcümle şunu diyeyim. Ben hayatıma giren hiçbir kıza yana yakıla aşık olmadım... Nasibim olacakmış gibi sadakatimi gösterdim ama nasibim olmayabilir ihtimalini de göz önünde bulundurarak temkinli yaklaştım... Kendi özümden onun keyfi için taviz vermedim.
Ayrılık olduğu zaman da bir daha ardıma bile bakmadım... Yanıyorum ölüyorum bitiyorum salaklıkları bana göre değil... Anasının evinde kime nasip olacağı bilinmeyen bir kız için kendini harap etmek bana göre aptallıktır... İnsan eşini sevmeli tüm içtenliğini enerjisini sevgisini eşine saklamalıdır... Ben hep bu düşünceyi korudum ve unutamayacağım biri olmadı , olmaz da...
Ama dediğiniz gibi olan zavallılar var... Bunların da geneli şuurdan yoksun, edepten yoksun, inancı zayıf kişilerdir...