Size de soruldu mu şu soru: Geçmişe gidebilme şansın olsaydı neyi değiştirirdin?
Tabii ki akla ilk gelen savaşlar-büyük yıkımlar veya bir yakının ölümü oluyor. Çünkü acının bıraktığı iz kapanmıyor.
Peki soruyu bu sefer Kawaguchi şu şekilde sorsa: ‘Şimdi önüne koyduğum kahven soğuyana kadar zamanda yolculuk yapabilir ama bugünü değiştiremezsin, bunu ister misin? Sandığından daha zor kurallarla elbette.’
İster miydiniz? Sadece kısacık bir an için, onca kurala rağmen, bugünün değişmeyeceğini bile bile.
.
Bu soruyla yola çıkıp 4 hikâye anlatıyor Toshikazu Kawaguchi. ‘Aşıklar, Karıkoca, Kız Kardeşler, Anne ve Çocuğu’. Hikayeler boyunca karakterleri tanıyor, Funiculi Funicula’da sayısız kahve içiyoruz. Hem mekan hem karakterlerle bağ kuruyoruz. Bir tiyatro oyununun romanlaştırılması aslında Kahve Soğumadan Önce. Büyük sözlerin olmadığı ama yüreğe dokunan hikayelerin anlatıldığı bir eser. Ve tabii ki sorgulatan türden. Kitabı okurken ‘peki ben ne yapardım?’ diye sormadan edemedim. Kaybını yaşadığım bir kişiyle bir iki kelam etmek ister miydim, yaramı kanatır mıydım, yoksa o bir kahve içimlik süre bile mutluluk sebebim olabilir miydi? Fazlasıyla derin bir ikilem bu.
Ama sonra şöyle dedim kendi kendime : İnsanlarla iletişimimi-bugünümü değiştiremesem bile birkaç cümlemi değiştirebilirdim. Daha anlayışlı olabilirdim örneğin, önyargısız ve daha sakin. Zaten büyük değişimler de ufak farklılıklar ve zamanlama sayesinde yaşanmıyor mu? Sevdiğinizi söylemeyi ertelemekten, kızdığınızı gizlemekten, gerçeklerden kaçmaktan olmuyor mu pişmanlıklar?
Bunları düşünüp, bazı sayfalarda gözümü doldurduğu, bazı sayfalardaysa sevgi dolu hissettiğim için tavsiye ederim Kahve Soğumadan Önce’yi. Ve tabii ki sıcacık bir kahve eşliğinde okumanızı da..
.
İngilizce ’den çeviride Şebnem Tansu yer almakta-
··
1.123 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.