İlk olarak şunu söylemek istiyorum ki, kitabı aldığım sene 2013müş... Bu kadar uzun zaman kitabı kitaplığımın en alt köşelerinde süründürdüğüm için, sevmediğim kitapların arasına koyduğum için o kadar utanıyorum ki...
Neyse gelelim yorumuma:
Cengin Aytmatov’dan okuduğum ilk eserdi. Ve uzun zamandır belki de yıllardır ilk defa bir kitabın sonunda ağladım. Sadece sonunda olan olaya değil, insanların kötülüğüne, vicdansızlığına, küçücük saf bir çocuğun içindeki saf iyiliğin bunları yenmeye yetmeyişine... Yetmeyişine diyorum çünkü sonuna gelince ilk önce öyle hissetmiştim. Sonra yazarın son sayfalarda yazdığı yazı beni kitap kadar çok etkiledi.
“Beyaz Gemi’nin bu feci sonundan kaçınılamazdı. Çiçek bozuğu Topal Kocakarı’nın kehaneti böyle olduğundan değil. Çünkü çocuğun kişiliğinde gösterilen “iyilik”, Orozkul’un temsil ettiği “kötülük”le bağdaşamazdı. Çocuksa çocuktu ve Orozkul’un kaba gücüne ancak kötülüğe dayanmakla karşılık verebilirdi.
Mümin’in pasif iyiliği iflas etti. Oysa çocuğun kötülüğü kabul edemeyişi, onu anıtlaştırıyor. Çocuk okuyucunun yüreğinde kendine bir sığınak bulursa, bu çocuğun gücü olacaktır. Burada hiçbir “içinden çıkılmazlık” yoktur.” Bence her şeyi gayet açık ve net açıklamış yazar.
Son olarak bu kitabın kalbimde büyük yer ettiğini, uzunca bir süre de çıkmayacağını söylemeliyim. Hepinize iyi okumak diliyorum. Sağlıkla kalın.
·
113 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
