Nereden başlasam bilemiyorum. Bu kitabı ilk defa elime aldığımda hayatımın en kötü dönemlerini geçiriyordum. Bir insanın başına gelebilecek ne kadar kötü şey varsa başıma gelmişti ve ben bu kitaba sığınmıştım. O günlerden beri ilk defa kapağını açma cesaretinde bulundum. O zamanlardan beri değişmeyen tek şey son sayfasındaki gözyaşlarım... Belki de bu yüzden bir türlü kitabı bitiremedim, araya farklı kitaplar sığdırdım. Halbuki o günlerde bu kitapla yatıp kalkıyordum.
Ölüm, yaşam, cinsel istismar, darbe, çocuk tecavüzü, savaş, kaybetmek, yalanlar, umut, aile, dostluk... Her şeyin iç içe olduğu bir kitap; tıpkı savaş ülkelerinde olduğu gibi. Kapalı kapılar ardında belki bu vahşetin çok daha beterleri yaşanıyor ve insanlık olarak görmezden gelmeye alışmışız. "Açlar, yazık." diyip başımızı çevirdiğimiz anda unutuluyor gidiyor. Bununla birlikte onların da bir hayatları olduğunu da unutuyoruz. İşte bu kitap, o "hayat" ların içini anlatıyor. Pişmanlığın ne demek olduğunu, umudun ne demek olduğunu gösteriyor.
Bu kitaptan sonra yazarın bir diğer kitabı olan "Bin Muhteşem Güneş"i de okursanız muhtemelen birkaç hafta kendinize gelemeyeceksiniz. Tek önerim, bu kitapları okumanız.
·
95 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.