Gülseren Budayıcıoğlu’nun okuduğum ilk kitabıydı Camdaki Kız.Yazarın anlatımını, dilini bu kitabı ile tanımış oldum.Genel itibari ile yazarın dili oldukça akıcı ve sade.Ayrıca kitabın yarısı iç monologlar halinde devam ediyor.Kitabı okurken Nalan’ın hikâyesine eşlik ettim ben de.Bir yandan okuyup bir yandan da yaşadıklarını tasvir etmeye çalıştım ama ne yalan söyleyeyim bu oldukça zordu.Öyle zor bir yaşam serüveni ki sormayın.Ben okurken yüreğimin ağırlaştığını hissettim, bu hikâyenin gerçek oluşu ise daha fazla ağırlaştırdı.”İnsanın çocukluğu anavatanıdır demiş” ya Doğan Cüceloğlu, bunu oldukça net bir şekilde hissettim kitabı okurken.İnsan çocukluğunda aldığı darbeleri ve yaşadığı travmaları yaş aldıkça yanında gezdiriyormuş hep.Ve işin kötüsü bunlar da tıpkı yaş gibi büyümeye devam ediyor.İster istemez okurken kendi yaşamını dahası çocukluğunu sorguluyor insan.Sorguladıkça da zihni kamaşıyor sanki.
Neticede yaşamın içinden olan bu kitaba oldukça fazla empati duygusu ile eşlik ettim.
Benim için farklı bir yolculuktu, severek okudum.
·
34 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.