Sığıntı Kuşu
akşam
hüznümün soluk aynası
vurdukça yüreğime kanım oynaşır
derinleşir acısı parmakuçlarımın
kırmızı bir ölümü görmüş gibi
kanarım.yoruldum
değiştirmekten kanını yüreğimin
hergün yeniden başlayan
çığırtkan bir şarkıyı söylemekten
hergün
yeni bir şarkı bestelemektenben hüznün
ben gölgemin kiracısı
yeni bir ev değiştirmektenhergün
gövdemle büyüyen hüznümle
kimselerden habersiz eskiyen yüreğimi
dinlemiyorlar
dinlemiyorlar şarkısını oysustukça çoğalıyor tekliğim
ah benim sıska yüreğim
ah benim kimselere söz geçiremez yüreğim
ah benim
neyim kaldı elimde
ah benim
üreyemiyorum kendimeböyle niye beni
biraz yankı biraz karıncayken
şimdi eski bir enosis düşlerim
kendimi koparıyorum kendimden
yetişemiyorum.tekliğim
yorgun ve kanadı kırık kuştur
hüznün yapraklarında gölgelendiği
kim koparır dalından
ağzı açık bir gülü
kırmızı bir ölümü görmüş gibi
kanarımyoruldum
değiştirmekten kanını yüreğimin
ne zaman bitecek
bu hüzün.
·
202 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
