Ah be Eyşannn..
Bir insan bu kadar hatırşinas olur mu? Charles’ten bahsediyorum.Karakter dediğimiz benliğimiz dışarıdan alınamayan belki de çoğu zaman değiştirmekte omurgalı davrandığımız sahiplendiğimiz kişiliğimiz.Bu vakur karakter karşısında bir o kadar mağrur insan olan Emma’nın doyumsuzluğunun hat safada olduğu;kendi salt çıkarları ve zevkleri için kişiliğinden ödün vermeden Charles’i deyim yerindeyse nakış nakış işleyen,okurken defa kez Charles in ne zaman buna son verecek müptelasıyla okuduğum bir kitap.Evet zaman zaman zorlandığım bölümlerinde sıkılğanlık versede sonlandırdığım kitapta aşk ve sevginin;insana değer veren her türlü erdemde var olması gerektiği;aşk için sevgili için yeri geldi kör olduğumuz,üzerine toz konduramadığımız,bunun karşısında siz bunları düşünürken size ait olmayan bir ruhun ne kadar da doyumsuz olduğunu hayal bile edemezken bazen yanımızda bulunan bedenin bir et kütlesinden ibaret olduğunu göremeyecek kadar sevdiğimiz bir anlayış ve var oluşla sevmek bazen ağır bir yüktür;kim bilir bazen aşk insanı kendi sonuna götüren ölümden ziyade yaşamayan bir ruhun ölüm halidir...
·
132 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.