Sivri dilli kitapları sevin, özellikle mağdur olduğunuz konularda sizin söylemeye cesaret bile edemeyeceklerinizi haykırabilir o kitaplar muhataplarına. Şahsen ‘İyi Aile Yoktur’ benim için öyle bir kitap oldu. Nihan Kaya’nın okuduğum ilk eseriydi. Sosyal medyada paylaşılan o sivri alıntılarla merak edip okumaya karar vermiştim. İyi ki de öyle yapmışım.
Bir tıp eğitimi almadan cerrah olsaydınız bu bir katliam olurdu. Aynı şekilde direksiyon eğitimi almadan araç kullanamazsınız. Ama benzerini ebeveynlik için asla düşünmeyiz. Diğer ikisi kadar hatta daha hayati bir mesele olmasını doğuştan göz ardı eden bir tarafımız var. Hele bir çocuk sahibi olayım da herkes ne yollardan geçmişse biz de bir benzerinden yürürüz anlayışının, anne babalığın tamamen içinizdeki o çok güvendiğiniz içgüdülerinize bırakılışının doğurduğu mühim bir sonuç var: birey olmaktan aciz bırakılmış şimdinin çocuğu, geleceğin özsaygısını yitirmiş, kolu kanadı kırılmış yetişkini. Ağzının bizim ağzımız olmasını, konuştuğunun bizim kelimelerimiz olmasını istediğimiz o çocuğu bize kutsal gelen ne varsa reddetmeyi bırak, sorgulayamayacağı bir şekilde dizayn etmememiz, aslında bizden bağımsız bir vücut, zihin, düşünce taşıdığını kendi çıkarımız için görmezden geldiğimiz, katlanmış temiz çamaşırlar, taze pişmiş yemekler, cebine konulmuş harçlıklar karşılığında onu istediğimiz gibi manipüle edebilmeye hakkımız olduğuna yönelik bilinçdışı motivasyon. Bunlar ve fazlasından bahsediyor Nihan Kaya konuda öncü gördüğü Alice Miller’dan ve diğer yazarlardan bol bol alıntı yaparak. Anne babalardan daha çok; olmaya karar vermiş, verecek, bir şekilde günün birinde ebeveyn olmak isteyenler okumalı böyle kitapları. Günümüzde tıp eğitimi, pratik direksiyon dersleri gibi bir ‘’anne babalık kursu’’ yok. Ama biz, özellikle çocuğumuz, geleceği ve geleceğimiz için bize neyin tabu neyin doğru neyin yanlış olduğunu gösteren rehberlere muhtacız ve ebeveynlik iç sezgilerimize, bir tür alışkanlığa bırakılamayacak kadar ciddi bir mesele…
İki alıntıyla bitirmek isterim:
‘’Bir çocuk ne dövülerek ne de iyiyi amaçlayan sözcüklerle başkalarını sevmeyi öğrenebilir. Hiçbir azar, vaaz, açıklama, iyi örnek gösterme, tehdit ya da yasaklama çocuğu sevebilen bir insan haline getiremez. Kendisine vaaz edilen çocuk, başkalarına vaaz etmeyi öğrenir. Dövülen çocuk, başkalarını dövmeyi öğrenir. Bu şekilde iyi bir vatandaş, cesur bir asker, dindar bir Yahudi, Katolik, Protestan ya da ateist hatta sadık bir psikanalist yetiştirebilirsiniz. Ama gerçekten yaşadığını hisseden, özgür bir insan yetiştiremezsiniz. Gerçekten sevebilme kapasitesinin kapılarını açabilen tek şey, çocuk yetiştirmek için yapmaya mecbur olduğumuzu sandığımız şeyler değil, kişinin gerçekten yaşadığı hissi ve özgürlüğüdür.’’
‘’Boş yere ‘’çocuklar zayıf, masum, korunmasız yaratıklar. Çocukları incitmeyin!’’ gibi söylemlerde bulunmayın, bu söylemlerde pankart açmayın. Bunun yerine, çocuğunuzu zayıf değil, eleştirel düşünebilen, iradesi güçlü, özgür iradesiyle karar alabilen ve uygulayabilen, karşı çıkabilen, kendisini ifade edebilen, düşünce ve hisleriyle bağ kurabilen, kendisiyle, anne babasıyla, dünyayla gerçek anlamda iletişim kurabilen bağımsız bir birey haline getirmeye çalışın.’’
·
331 Gösterim
Yorumlar
Yorum yapabilmeniz için giriş yapmanız gerekmektedir.