Jean-Louis Fournier eşinden önce ölmek istiyor ancak eşi ondan önce davranıyor. 40 yıllık evliliğin ardından dul kalan Fournier eşinden bize bahsediyor. Acılarını, anılarını, eşi öldükten sonra yaşadıklarını anlatıyor. Devamlı onu anıyor sıradan bir anda, bir gül yaprağında, bir mektupta, bir cüzdanda, bir şapkada. “Ne zaman sana ait bir şey görsem fena halde üzülüyorum.” diyor. Garcia Marquez yazmıştı: “Sevdiğimiz insanlar bütün eşyalarıyla birlikte ölmeli.” En sıradan anın bile sevdiklerimizi kaybettikten sonra üzerimizde ne büyük etkisi olabileceğini anlatıyor.
Öyle içten yazılmış öyle güzel anlatılmış ki acılarına ortak oluyor muhakkak kendi hayatınızdan bir kesit, bir cümle buluyorsunuz. Canım Begüm yine müthiş bir kitapla tanışmama vesile oldu :) 
Yeşim Uzundal
“Sen yoktun, mutsuzdum, bütün dünya hüzünlü olmalıydı. Doğa olduğu gibi bu acıyı çekmeli, yaz tutmalıydı. Bütün başkentlerde bayraklar yarıya indirilmeliydi.”
Yeşim Uzundal
“Sen yoktun, mutsuzdum, bütün dünya hüzünlü olmalıydı. Doğa olduğu gibi bu acıyı çekmeli, yaz tutmalıydı. Bütün başkentlerde bayraklar yarıya indirilmeliydi.”
·
136 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.