Madalyon Psikiyatri MerkeziEdebiyat
Geceye karışırken şehrin seni yutmasına izin verirsin.
Her adımın, bir önceki günün yankısına benzer.
Her gün, bir diğerinin gölgesine…
Ve hayat, bir gölgeler geçidi gibi uzar önünde.
Cadde yaşayan bir organizmadır.
İnsanlar birer hücre gibi akar içinden.
Her biri kendi acısını, kendi hikâyesini taşır.
Hiçbiri sana benzemez;
ama bir yerlerde hepsi sana dokunur.
Ara sokağa girdiğinde şehir kabuğunu değiştirir.
Işıklar, gölgeleri daha keskin çizer.
Sesler uzar, havanın dokusu değişir.
Pencerelerden taşan ışıklar, bir yaşam atlasının işaretleri gibidir.
Bir evde umut pişer;
diğerinde öfke kaynar.
Bir evden koku çıkar;
bir evden sessizlik taşar.
Hayatın iki zıt anlamı, yan yana durur.
Ay gökyüzünde büyürken,
içindeki boşluk da büyür.
Ve sonra o ev:
Kusursuz görünen, ama içi sessiz bir boşlukla dolu.
Ruhsuz bir huzur taklidi.
Kendi evin ise eksikleriyle biriciktir.
Canlıdır.
Senin gibi nefes alır, yorulur, dağılır, toparlanır.
Düşüncelerin yılların içinden süzülür:
farklılık çabaların,
anlaşılmama korkuların,
dinlememeyi seçişlerin,
yalnızlığı kendi ellerinle inşa edişin…
“Madalyon Psikiyatri Merkezi” tabelası bir işaret fişeği gibi zihninde yanar.
Oradaki insanlar kendi gerçekleriyle yüzleşmeye gelmiştir.
Dışarıdaki dünya ise kendi karanlığının farkında bile değildir.
Kitabın sana söylediği şey, tek bir cümlede saklıdır:
İnsan, anlamaya başladığı yerde değişmeye başlar.
Ve gecenin sonunda müziğinle birlikte düşüncelerin çözülür.
Uyku, bütün dalgalanmaları yumuşak bir karanlıkla örter.
Hayat bir anlığına susturulur.
Ve sen, gecenin derinliğinde kaybolursun.
·
322 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.