Elle tutulup gözle görülebilen ancak akılla kavranılması güç bir eser.Edebiyat
İlginç diye nitelendirilebilecek; okunması kolay, anlaması zor diyebileceğim bir eser. Okunması kolay derken aşina olunmayan kelime sayısı oldukça fazla ki buna bağlı olarak kitabın son sayfalarına bir sözlük koymuşlar. Kaç kere dönüp baktım, sayılıdır tabi. Bilinmeyen kelimenin anlamını çıkarmak için; içinde geçtiği cümleyi paragraf içinde bütün olarak okumak ve yorumlamak, kitabın en arka sayfasına bakmaktan daha kolay oluyor. Yine de daha türkçeleştirilip yazilsaydi sanki daha mı kolay okunurdu orasını da bilemiyorum tabi. Sonuç olarak bir Halil İnalcık değiliz, kelime dağarcığımıza yeni yeni sözcükler eklemiş olduk efendim.
Gelelim biraz da kitabın detaylarına. Ben bu kitabı tam anlamıyla anladım desem, ayıp etmiş olurum. Değişik bir kitap bu ve bence anlaşılması da oldukça güç. Gerçek ile hayalin birbirine karıştığı, doğru ile yanlışın savaştığı, somut ile soyutun şiddetli bir şekilde tartıştığı, elle tutulup gözle görülebilen ancak akılla kavranılması güç bir eser.
Yazarların bir yazım tarzı olduğu gibi biz okurların da bir okuma tarzı var. Herkes her şeyden eşit derecede memnuniyet duysaydı fikir ayrılıkları olmaz, doğru ve yanlış herkesçe kabul görmüş olurdu. Ancak durum bildiğiniz üzere böyle değil. Bu kitap benim seveceğim tarzda kaleme alınmamış ancak içindeki cümleler ve şiirler insanın damağında öyle güzel bir tat bırakıyor ki ben sevemedim demeye kıyamıyorum açıkçası. Zaten kitaptan kırka yakın alıntı paylaşmamdan da anlaşılmıştır. İşin doğrusu kitabı bütün olarak değerlendirdiğimde biraz burun kıvırıyor, parça parça değerlendirdiğimde çok beğeniyorum. İçinde öyle bir edebiyat var ki meraklısına parmak ısırtır. Ben özellikle hayatımda okuduğum en iyi şiirlere bu kitapta rastladım desem abartmış olmam. Bu yüzden sevemedim diyerek kitabın hakkını yemek istemiyorum. Sadece sonu bile bir hayal kırıklığı olarak bitince ve ben bittiği gibi bu incelemeyi yazınca, işte biraz olumsuz cümleler kurabilme kapasitesine sahip olduğumu itiraf ediyorum. Sanki sonunda bize biraz daha açıklama yapılsaydı, her şey okurun anlama kapasitesine bırakılmasaydı daha mı iyi olurdu diye düşünmeden edemiyorum. Aslında okurun anlama kapasitesi de değil de okurun hayalgücüne bağlı kavraması demeliyim çünkü hangi karakter gerçek hangisi hayal hangisi rüya hepsi birbirine karışmış durumda. Ben gerçekçi bi insan olarak hep bir şizofreni hikayesi bekledim açıkçası, ama sonu tamamen bir muamma olarak kaldı. Yine de okunmaya değer bir eser, tabi söylemeden de geçmeyeyim şahsen Bozkurtlar ve Deli Kurt eserlerini daha çok beğendiğimi itiraf etmeliyim. Okuyacaklara keyifli okumalar diliyorum.
··
1.620 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Eser,ülkücüler şiir yazamaz-edebiyat yapamaz gibi ithaflar üzerine Atsız tarafından kaleme alınıyor. Bir anlamda rüştünü ispat eseri… Ben çok beğenmiştim. İncelemeniz üstüne yeniden okumaya karar verdim.
Milena
Gönderi Sahibi
Bilmiyordum, ama iyiki kaleme alınmış. Hatta keşke daha çok yazsaymış Nihal Atsız. Eser zaten dediğiniz gibi beğenilmeye layık, edebi yönden şiirsel anlamda gerçekten muhteşem. Sadece ben tarz olarak muallakta kalan şeyleri, net olmayan kurguları kendimde içselleştiremiyorum. Belki bi 10 sene sonra tekrar okusam fikrim değişir belli mi olur 🌿
