bir distopya olarak iyi aile yoktur
Ne Demiş? / Ne Diyorum
‘Anne babaya itaati kutsal gören zihniyetimizi değiştirmek gerekiyor.’
Anne babaya itaat ve kutsal kelimeleri bir arada geçince elbette ki çok doğal olarak dinimiz geliyor aklıma, sevgili yazar burada ve devamı gelecek pek çok yerde alenen bunu söylüyor. Kutsal kitabını Alice Miller'ın yazdığını düşündüğü kendisinin de bir havari olduğuna inandığı pedagojik bir din tasavvuru olduğu izlenimi uyandırmakta kendileri.
‘Gerçek anlamda sahip olduğumuz tek şey kendimizdir. Hayatta hiç kimse yoktur... Dünyada öldüğünde varlığımızı idame ettiremeyeceğimiz kimse yoktur'
Bu yüzden anne babaya itaat şart değildir, akrabalar pek de lüzumlu değildir, zaten her şeyinize karışırlar, konu komşu arkadaş derseniz muhtemelen İyi Toplum Yoktur kitabında da onları yerin dibine sokmuşuzdur, herkese rest bayraklarını çekelim mi nasıl olsa yaşayabiliyoruz diye?
‘Başardığınız şeyleri düşünün aileniz sayesinde değil ailenize rağmen yapmışsınızdır'
Kitabı okurken sık sık distopik bir dünya canlandı gözümde. Temelini kitaptaki zihniyetten alan distopik kurgumda, kendi inanç sistemini oluşturan yazar, bir devrimle pedagojik anarşizm ilan ediyor. Bu sistemde kızlarına pembe çoraplı minik ayaklarını masadan indirmesini söyleyen aile, şartlar ve gerekçe ne olursa olsun çocuğa kaş kaldırmak suretiyle şiddet uygulayan aile, tabağındaki sufleyi bitirince yenisini almak için çocuğa izin alması gerektiğini söyleyerek çocuğa ruhsal şiddet uygulayan aile, çocuğun duvarları boylamasına izin vermeyerek onu kısıtlayan aile, çocuğa herhangi bir besini yemesi için ısrar eden aile, televizyonda cinsellik içeren sahne çıkınca çocuğun gözünü eliyle kapatan aile ve dahi nüfusun belki de tamamını oluşturan aileler İyi Aile Olmaktan men edilir. Telafisi mümkün olmayan bu hatalar tekrar edildiği takdirde aile, Aile olmaktan men edilir ve çocuklar annesinin eteğine de yapışsa babasının kucağına da sığınsa onları çok sevdiğini ve mutlu olduğunu da haykırsa aileden ayırılır. İnsana ait öfke, yorgunluk, üzüntü, hayal kırıklığı, tahammül zorlanması gibi her türlü vasıftan özel tekniklerle arındırılmış insanların himayesine verilirler...
‘Çocuklara cinsel içerik ve çıplaklık zarar vermez'
Bazen karşınızdaki öyle bir şey söyler ki Ne söyleseniz kifayetsiz kalacak gibidir manidar bir alkışla imalı bir bravo demek isterseniz. Bu kitabın sayfaları bir yerden sonra bu cümledeki hislerimi ifade eden ünlem işaretleri ile doldu.
yazının tamamı için
kitaphaber.com.tr/nihan-kayanin-i...
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Ne desem bilemiyorum, kitabı henüz yarıladım ve duygularıma öyle tercüman olmuşsunuz ki ben de kendimi ancak bu şekilde ifade edebilirdim. Yazarın şiddetli öfkesini kalemine bu denli yansıtabilmesi bence epey travmatik geçmişi olmasından kaynaklanıyor. Ailesiyle yaşadığı sorunlar ve kendisine yapılan dini baskılar öyle görünüyor ki bu kitapta tecelli etmiş. Gelecek toplumunun sizin de dediğiniz gibi distopik bir evrende geçmesini diler gibi tavırları. Daha bencil, bireysel, narsist ve egoist insanlar yetiştirmek için evet, ideal bir kitap. Hatta kılavuz bile diyebiliriz. Yapılan her çalışma insanları bireyselciliğe yöneltse de toplum içinde bireyselliğin yaygınlaşması, insanlığın sonunu getireceği inancındayım. Bu tarz kitapların da bireyselciliğe önayak olduğu da bir gerçek. Umarım insanlığımızın bu kabustan uyanması çok geç olmaz. Tekrardan emeğinize sağlık, harika bir çalışma olmuş.