Sadakat, Sevgi, Umut ve Daha Fazlası = Hachiko1000Kitap
Japonya' da bir sembol haline gelmiş olup tüm dünya tarafından bilinen çoğumuzun filmini izlediği Akita cinsi bir köpek olan Hachi'nin sahibine bağlılığını, sahibi öldükten bile sonra 10 yıl boyunca her gün aynı saatte sahibinin trenle dönüş saatinde beklediği muhteşem hikâyeyi az çok biliyorsunuzdur. Keza filmini ben de izledim ama film hikaye olarak güzel işlenmiş olsa da Amerikan yapımı olduğu için Japonya'nın sosyal yaşam ve kültürü açısından eksik kalıyor.
İlk başta bu kitabı okumadan önce kararsızdım. Çünkü filmini izledim kitabını okumama gerek yok diye düşünmüştüm ama sonra nedense okuma isteğim daha ağır bastı ve iyi ki de kalbimin sesini dinlemişim diyorum. Çünkü okumamış olsaydım Hachi'nin orjinal olarak Japonya sokaklarında, tren meydanındaki atmosfer, insanların yaşamı vb. konular ben de hep eksik kalacaktı ve Amerikan yapımı film ile zihnimde yaşamaya devam edecekti. Burada yanlış anlaşılma olmasın; filmi kesinlikle kötülemiyorum hatta Amerikalıların o kadar saçma aksiyon filmlerine bir yenisi eklemek yerine böyle Japonya'dan esinlenerek Hachi'nin hikayesini anlamlı bir şekilde canlandırmalarını takdirle karşılıyorum.
Neyse konumuza dönersek bu kısım SPOİLER İÇERECEKTİR. Lütfen filmi izlemeyenler ve kitabı okumak isteyenler bu kısmı okumamalarını rica ediyorum. Öncelikle kitapta köpeğin ismi hep "Hachi " diye geçiyordu. Ama ben ve etrafımdaki insanlar hep Hachiko diye biliyorduk acaba isim kısaltılması mı diye düşündüm ama öyle değilmiş. Asıl olan ismin sonuna eklenen "-ko " eki Japonca da isme sevgi ve saygı anlamı katıyormuş. Tren istasyonunda ölen sahibinin her gün öğlen saat 3te dönüşünü bekleyerek herkesin dikkatini çekmesi, sahibine olan sadakati, geleceğine dair umudunu kaybetmemiş olması oradaki herkesi etkilemiş ki, nasıl etkilemesin okurken kalbim parça parça kırılıp ufalandı, bu "-ko" ekini vermişler. O günden sonra gözler her gün Hachiko'yu arar olmuş onu gören insanlar mutlu oluyor, iyi dilekler ve şanslar getirsin diye yanına gelip tüylerine dokunmak gibi batıl inanca sahip insanlardan dahi kitapta bahsolunuyor. Hachiko'nun ölen sahibini her gün aynı saatte beklemesi, trenden inen her kişinin yüzlerini tarayıp sahibini bulacağının umudu, bu umutlu bekleyiş 10 sene sürdü, bir yandan kalbimi ısıttı bir yandan da duygularım içime sığmadığı için gözyaşları olarak dışarı taştı.
10 yıl kadar sonra Hachi'nin yaşlanmasına rağmen ölen sahibini halen beklemesi ve en son sahibini beklerken hayata gözlerini yumması oradaki herkesin Hachiko'yu görmeye alıştıklarını o olmadan tren istasyonununda herkese alışamış olduğu umudu, sadakati, sevgiyi devam ettirmek ve Hachiko'yu onurlandırmak için Hachiko'nun heykelini yaptırarak sonsuza kadar yaşatmaları bu dünya için çok güzel bir jest. Böylece tüm Dünya'dan bu harika köpeğin heykelini ve hikayesini sırf merak ettikleri için Japonya'ya ziyarete gelmeleri de ülke ekonomisine güzel bir katkı olmuş :D Kim bilir belki o heykeli görmek, yaklaşık 100 yıl önce oradaki yaşanmış atmosferi yaşamak bir gün bana da nasip olur. Son olarak Japonya'da evlenmeden önce çiftlerin Hachiko heykeli önünde birbirlerine " Hachiko'nun sahibine bağlı olduğu kadar sana bağlı kalacağım " diye söz vermeleri muhteşem bir detay.
En son olarak zaten küçüklükten beridir bir köpek sahibi olmak istemişimdir. Bu kitabı okuduktan sonra bu isteğim daha da bir filizlendi. Bunun gerçekleşmesinin hayaliyle yaşayacağım :) Saygılar sevgiler ve iyi okumalar
·
425 Gösterim
1 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Köpekler harika canlılar . Sadakatin ve bağlılığın vücut bulmuş hali resmen . Bir canlının sizi gördüğü için mutluluktan delirmesi ve beni sev hareketi yapması gerçekten değişik bir mutluluk 😍Kesinlikle herkesin bir köpeği (dostu) olmalı bu hayatta . İncelemeniz çok iyi olmuş bu arada
Eren Arslan
Gönderi Sahibi
Çok teşekkür ediyorum kesinlikle fazlasıyla öyleler 🤩 hatta biz insanoğlu bu sadakatli ve sevgi dolu canlılarla aynı dünyada yaşamayı haketmiyoruz 🙂