Sonsuz yaşamın içindeki düzelmeyen kambur...
Kitabın 86. sayfasındaki bu cümle özetliyor her şeyi. Kamburumuz var hepimizin, hepimiz biraz büküğüz. Doğumla beraber başlıyor sırtımıza konmaya minik minik yükler. Sonra büyüdükçe artıyor hacimleri. Birikiyor, birikiyor... Üstüne bir de ruhsal sancılar ekleniyor. Hayata karşı öfkemiz, kinimiz, sabahı olsun istemediğimiz geceler... Eksiliyoruz...
(Kitabı okuyup, altını çizenlerin çoğalması dileğiyle..:)
·
244 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.