"Hayat, çoğalan bir yığın ıstırap, daima artan bir hızla sona, en korkunç ıstıraba doğru tepetaklak inmektir" diyordu ölümüne günler kala İvan İlyiç.
Gerektiği gibi yaşamak için bütün hayatı boyunca çalıştı çabaladı. İşinin en iyisi olma yolunda uğraştı. Eşiyle iyi geçinebilmek için elinden geleni yaptı. Hayatta evlat acısına kadar birçok acılar yaşadı. Fakat hiçbiri ölümün verdiği acı kadar yıldırmamıştı onu. Ölüme karşı beslediği o müthiş kini, en yakınlarına gösterirken anladı acizliğini. Öleceğini bilmekle kalmayıp derinden hissediyor, bunun manasını bir türlü kavrayamıyordu.
Günlerce haftalarca düşündü... düşündü... "Ya bütün hayatım, yaşadığım bilinçli hayat gerçekten gerektiği gibi değilse?" sorgulamasını "gereken şekilde yaşamamış olmam kabul edilmez bir şey" sonucuna bağlayarak yenilgisini kabullenip ölüm yerine bir ışık vardır bilinciyle ölümü bitirdi.
·
114 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.