Halid Ziya Uşaklıgil'in en tanınan romanı Aşk-ı Memnu’yu okudum. (Günümüz Türkçesi ile)
Bu kitapla ilgili olarak Servet-i Fünûn dönemi Türk edebiyatı eserlerinden birisi olduğu, Batılı anlamda ilk roman örneği olduğu bilgilerini lise yıllarımızın çoktan seçmeli sorularından anımsıyorum. Bu realist-naturalist romanın konusunu malum diziden dolayı bilmeyen de yoktur. Ancak kitabın hissiyatı çok özel. Bu diziyi izlemeden bu eseri okumuş olmayı çok isterdim çünkü kitabın başından sonuna Beren Saat, Nebahat Çehre ve Kıvaç Tatlıtuğ’un imgeleri gözümün önünden gitmedi.Dizide hikâye 2000'ler Türkiye'sine uyarlanmış, olay örgüsünde ve karakterler özelliklerinde değişiklikler yapılmış, dolayısıyla romanda çarşaflardan peçelerden bahsedilirken, Hop Beren Saatin çarşaflı ve peçeli hali gözümün önünde...Dizisini / filmini izledikten sonra kitabı okuma meselesinin iyi bir fikir değil. Özellikle ‘uyarlama’ durumu söz konusu olunca. ‘Beni Beni Bihterini’ ‘Behlül Kaçar’ gibi repliklerin popüler kültürde ayağa düşmesi, Halit Ziya gibi bir üstada yapılmış ne kadar talihsiz saygısızlık.
Aşk-ı Memnu, Servet-i Fünûn dergisinin 9 Şubat 1899 tarihli 413. sayısı ve 16 Mayıs 1900 tarihli 479. sayısı arasında tefrika edilmiş, 1925 te kitap olarak basılmış. Uzuuun zamandır listemdeydi bu kitap ve Halid Ziya külliyatı.(diziden daha önceden) Okuduğuma mutluyum..
·
124 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.