Kitabin isminin orijinalligi icin Proust’a hakkini vermek gerek. Icinde yasananlari en guzel ozetleyen tamlamalardan biri olabilir. Serinin bu kitabinda ergenlige girmis bir Marcel ile tanisiyoruz ve olay orgusunde kendini duzenli olarak tekrar eden bir sey var; o da Marcel’in kendini surekli kadinlara kaptirmasi, onlari hayal dunyalarina daldirmasi. Aksamustu yoldan gecerken sadece siluetini gordugu bir kadinin bile. Kitap tamamen bunun uzerine kuruldugundan bana bir yerden sonra -ozellikle orta kisimlarinda- bikkinlik getirdi. Yahu her onune geldigine de bu sekilde davranmazsin ki. Bu olaylara ragmen akis hep sakin ilerliyor, o muthis betimlemelerinden asla taviz vermiyor ve bana kalirsa sonlara dogru toparliyor. Ara ara olay orgusunden dolayi beni bunaltti, ancak genelde ertesi sayfada bulunan agzimi acik birakan bir betimlemeyle tekrar gonlumu almis oluyor. Kitap boyunca hep Swannlarin Tarafi’nin daha iyi oldugunu dusunmustum, cocukluk anilarindan, kucuk Marcel’in saf duygularindan ya da Odette gibi bir karakteri tanidigimdan belki de. Ancak bu kitabi bitirince aralarinda o kadar da fark olmadigini dusunuyorum.
·
330 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.