İlginç bir klasik. Çünkü romandan çok bir monolog olarak değerlendiriyorum bunu. Kendi içsel çatışmalarını anlatıyor. Karşısındasınız, dinliyorsunuz, bir cevap vermiyorsunuz ama sürekli de dinliyorsunuz. Karşınızdaki de içini rahatlatmaya çabalıyor. Olayın kısa özeti böyle diyebilir miyiz? Diyebiliriz.
Diğer tarafta ise yoğun bir eleştiri bizleri bekliyor. Dönemin aydınlarının batı özentisi yine konu ediniliyor. Kendimize dönmeli ve tabii ki iyi olanı örnek almalı ama tamamen yaşantıyı alarak onlar gibi olunamayacağını aktarıyor yazar. Katılıyorum. Kendinizi geliştirmek için kendini geliştirmiş birinin iyi taraflarını, azmini, başarıya giden yolda nasıl yürüdüğünü örnek alabiliriz. Tamamen her şeyini örnek almak, sadece onu taklit etmektir ve başarı getirmez. Edit: Motivasyon Okulu. :)))))
Önümüze her zaman bir engel çıkacaktır. Dostumuz olmayanların olayı zaten budur ama dost dediğimiz, yola çıkmak istediğimiz insanlarda bile bunu sıkça görebiliriz. İki yol var. Birisi sizi dinlemeyen, anlamayan insanları hayattan çıkararak yola devam etmek; diğeri ise bir insanı yarı yolda bırakmak ile hak ettiği yerde bırakmak arasındaki farkı bilmek ve hak ettikleri yerde bırakarak yolumuza devam etmek. Bizimle yürümek istemeyeni zorla yanımızda sürükleyemeyiz sonuçta.
Hepimize iyi okumalar diliyorum..
·
181 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.