Gülseren Budayıcıoğlu'nun okuduğum üçüncü kitabı. Diğer kitaplarda olduğu gibi, kendimden birşeyler bula bileceğim, dili son derece akıcı bir kitaptı. Ala'nın hikayesinden aşırı etkilenmesem 5 güne değil, 2 güne bitirirdim belki de kitabı. Hikayenin bazı kısımlarında dayanamayıp kapatıyordum , "insan aklı böyle bir acıyı nasıl kaldıra bilir?" diye soruyordum kendi kendime, üstelik daha küçücük bir çocuk yaşamış bunları.Annesine kızsam da ona da çok acıdım, şizofreni hastaları zamanında tedavi edilebilirlerse hastalık tamamen düzelmese bile yatışdırılabilir ilaçlarla. Süreyya'nın karşısına doğru düzgün insanlar çıksa onun da kaderi bambaşka olabilirdi belki de..Ala'ya gelince, düşünüyorum da belki biz de ön yargılarımız yüzünden Ala gibi çocukluğu travma ile geçmiş kaç insanı incitmişiz, görünüşü güzel değil diye dinlemeden yargılamışızdır onları. İnsanları güzel ya da çirkin diye ayırmıyor muyuz biz de? Güzel görünümlü, kendine bakımlı insanları hep bir adım önde görmüyor muyuz? Çoğu insan yapıyor bunu. Kimse karşısındaki insanın duygularını önemsemiyor..Ala'nın hikayesi bana unutamayacağım dersler verdi,o kadar acı yaşamasına rağmen hayata tutunmayı başarabilmiş çok çok güçlü bir kız Ala. Şimdi nerede ne yapıyor bilmiyorum ama, umarım çok mutludur.
·
141 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.