Ah Emma…
Sevdiğim bir arkadaşım uzak bir yere gitmiş gibi hüzün yüklendi gönlüme son sayfanda.
Okumaya başlarken sizi biraz umutsuzluğa sürüklüyor acaba akıp gitmeyecek mi diye. Sonra yavaş yavaş içine çekiyor bu geçişi anlayamıyorsunuz. Sonra bir gülüyor bir heyecanlanıyor bir ah vah ediyorsunuz. Sona doğru ise kitabın içindeki mutluluk size de bulaşıyor.
Sürekli “gülümseme hali garantisi” veriyorum. Jane AustenEmma