Başlarda birden farklı mekanlar varken sonralarında mekan denilen kavram sadece grup terapi odasıyla sınırlı kalıyor. Philip dışındaki diğer karakter betimlemeleri ve tasvirlerinin yetersiz geldiğini düşünüyorum yan karakterler olay örgüsünün içindeymiş gibi hissettirmekten daha ziyada olayın düğüm bölümünü gerçekleştirmek için oraya yerleştirilmiş gibi bazı karakterlerin tepkileri abartı ve plastik hissettiriyor özel yaşamları yokmuş ve sadece hayatları grup terapisinden ibaretmiş izlenimi uyandırıyor. Bu anlatımı sığlaştırıyor bazı olaylar sadece tek bir noktada geçiyor ve sanki sadece o bölümü doldurmak için yapılmışcasına. Juliusun bir terapist olması bana inandırıcı gelmiyor julius narsist, egoist ve nevrotik durumlar içerisinde terapide kendini mutlu hissettiğini söylemesinin asıl nedeni kontrolü kendisinin tutmasından kaynaklandığını philipin gelmesi ile birlikte sarsılan otoritesinin onda yaptığı kaygıdan açık bir şekilde anlayabiliyoruz. Kitap başta 300 sayfada anlattığı olayı sonlara doğru 10 sayfaya sığdırması sanki kitaba sonradan eklenilen bir bölümmüş havası uyandırmakta ve bu bana pek hoş gelmedi. Schopenhauerin hayatını anlatması güzel bir ek olmuş. Kitap sonlara doğru sanki tren kalkmadan yetişmeye çalışan bir adam tarafından yazılmış gibi bukadar aceleci olunmasının bir anlamı olduğunu düşünmüyorum philip uzun bir süre boyunca kendi düşüncelerine sadık olup son anlarda keskin bir biçimde değişmesi de absürt ve gerçekliğe pek uymamış .
Sonu fazlası ile yavandı bukadar insanlardan uzaklaşan birinin sadece son 1 ay içinde tamamen giriş gelişme ve çözümü anlatması trajikomik son ise tam anlamıyla bir fiyasko okuyucuya sadece bir şaşkınlık duygusu yaratmak için yapılan bir sondan daha fazlası değil
·
503 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.