·304 syf.··Beğendi
···Okunma: 25 Ağustos 2021 19:20 Muzaffer İzgü'nün okuduğum ilk kitabı. Anlatımı sıcacık, çok içten. Okurken kendinizi o kadar kaptırıyorsunuz sanki siz de çoçukluğuyla birlikte aynı evde büyüyorsunuz, aynı işlerde çalışıyorsunuz. Mekan analizlerine bayıldım. Fakirliği, yaşam kaygısını, hayata tutunmak için verilen savaşı, çocukluk umutları, hayalleri, hepsi iliklerinize kadar hissedilir bir biçimde yazılmış. Tek üzücü yani üçleme olarak düşünülen bu mizah ile yoğrulmuş otobiyografik romanın ikincisinin yazılamaması. Sonunda hani ya devamı olmalı dememe rağmen iyi ki okumuşum dedim.