Oyunda son Kral Lear'a sandığından daha da korkunç bir biçimde gelir. Kraliçe Elizabeth dönemi oyun yazarlarının repertuarlarındaki bu eski hikayenin diğer versiyonları Kral Lear'in Cordelia ile barışması ve tahta yeniden çıkması ile sonlanır. Shakespeare'in o zaman ki seyircileri bu tip neşeli bir son beklemiş olmalı. Örneğin oyunun son anlarında yaşlı Kral Lear'ın öleceğini ve tahta erdemli kızının çıkacağını sanmış olmalıydılar. Öngöremeyecekleri; Shakespeare'in Cordelia'nın zaferini yani tüm anlatıya hakim olan ahlâkî anlayışın kanıtını kesip atacağı hatta ve hatta çaresiz kralı katledilmiş kızını kucağında tutup acı içinde inler bir halde betimleyeceği idi. Oyunun bu benzersiz doruk noktasında ölmekte olan Kral Lear, kızı Cordelia'nın hala yaşıyor olduğuna dair sanrılı bir ümitten, öldüğünü farketmenin yarattığı kasvetli karanlıkta gidip gelirken her yanda hüzün, karanlık, ölüm ve belirsizlik olarak adlandırdığımız tiyatral etki sanki gerçekle örtüşür.
"Hayır! Hayır! Hayır! Hayat izi görülmüyor." der Kral Lear.
" Bir köpek, bir at, bir fare yaşasın da sende bir solukçuk hayat niye bulunmasın? Seni asla bir daha göremeyeceğim. Asla ! Asla ! Asla !"
Trajedinin doruk noktasında tasavvur edilmiş, insanın çocuğunu kaybetmesinin nasıl birşey olduğunu anlatan bu sözler Shakespeare'in tüm eserleri içinde yazmış olduğu en acı dolu dizelerden biridir.
·
732 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.