Aşk, En Nihayetinde bir kitaptan ziyade ruhuma dokunan sihirli bir değnek gibiydi. Yazarın kalemine çok güvendiğim için doğal olarak büyük bir beklentiyle başlamıştım ve kitap, tamamen farklı bir boyuttaydı. Her cümle, karakterlerin hisleri öyle güzel anlatılmıştı ki sanki bir roman değil de şiir okuyormuşum gibi akıp gitti. Bitmesini hiç istemesem de elimden bırakamadım ve bir günde okudum.
Mahir Karaman yıllar önce kendisine koyduğu katı kurallar sebebiyle üniversitede ona âşık olan ve hislerini açan Zeynep Kahraman'ı acımasızca reddediyor. Hatta bu acımasızlık öyle bir boyutta ki kızı tam anlamıyla dinlemiyor bile. Yıllar sonra karşılaştıkları zaman Zeynep, Mahir'in amaçsız hayatına bomba gibi düşüyor. Bu aşamadan sonra Mahir sebebini çözemediği bir ilgiyle sürekli onu düşünüyor.
Kitabın duygusal yönü tam olarak benim istediğim şekilde yansıtılmıştı. Zeynep'in dünyada güvenmeyi en çok istediği kişiye geçmişte yaşananlardan dolayı kalbini bir türlü açamamasının ona yaşattığı çaresizlik hissi her satırla birlikte göz yaşlarımı artırdı. Güven, bir insana somut olarak sunulamadığı için ikilinin yaşadığı zorlukları, onları zamanla nasıl yaraladığını ve iyileştirdiğini yazarın usta kaleminden adım adım okumak bana hikayeyi yaşattı. O çaresizliği yüreğimde hissettim. Mahir'in mektuplarda kalbinden geçenleri sakınmadan Zeynep'e anlatması karaktere olan saygımı ve hayranlığımı pekiştirdi.
Bu kitapla birlikte Karaman ailesiyle vedalaştığımız için içim buruk. Ancak yazarın bize sunacağı daha nice güzel eserlerinin olduğundan eminim. Başarılarının devamını diliyorum. Eline, yüreğine sağlık.
··
657 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.