Okumaya ilk başladığımda karakterle empati kurdum ama aklımda hep idamın kaldırılması gerçekten gerekli miydi sorusu vardı. Şu anki yüzyılda bile binlerce caniyle iç içe yaşarken o dönemlerde kimbilir insanların canları nasıl yanıyordu. Şimdi Bile idam gelsin dediğimiz durumlar oluyor. Evet idam insancı bir durum değil ama bir kız çocuğunu bırakacak idam cezasına çarptırılan adam acaba kaç çocuğu babasız bıraktı? Ya da bu insanlar kaç kadının hayatını söndürdü?
Ben biraz bu çelişkiyi yaşayarak okudum. Evet çok üzüldüğüm yerler oldu ama aklımda hep acaba idam kaldırılmakla doğru mu yapıldı yanlış mı sorusu kaldı.
Okuduktan sonraki gece uyumakta zorlandım karanlık bir yerde kapalı kaldım hissi yaşadım. Bir de kitabın sonu etkiledi beni. İnsanlar son saniyesini yaşarken bile bir ümide tutunuyor. Celladın önünde ama aklından geçen şey, daha önce bu tarz suçların affedildiği. Korku kadar ümide bağlı yaşıyoruz ümidimiz olmasa nefes almak İçin sebebimiz olmayacak. Adamın aklından geçen artık son ana geldim hayat bitti değil, bu suçtan daha önce insanlar affedildi belki beni de affederler. Bu kısmı düşündürücüydü.
Son sayfalarda şu cümle geçti bir de, “cellatlar ne kadar kibar insanlar.” Bunu nereye çekersem gider öyle bir cümle. Aklımda çok çevirdim… Şu an bile etrafımızda ne cellatlar var ama yüzümüze gülüyorlar.
Victor Hugo
Victor Hugo
·
145 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.