Kitabin son sayfalarini Agustos’un parlak gunesi tepemde gezinirken, serin bir kafede kahvemden yudum alarak okuyorum. Neden? Yazarin yaptigini yaparak anlatiyi daha fazla hissedebilmek icin. Ama biliyorum ki ustesinden gelemeyecegim. Yine de cok farkli hissediyorum. Herkesin benzer sekilde hissetmeyecegini de biliyorum. Ne de olsa hicbirimiz ayni degiliz.
Sayfalar boyunca sanki hic derin nefes alamadim, sanki hep uclardaydim. Her kitabin basina oturdugumda sersemlik haliyle kalkiyordum. Bir yandan sayfalari cevirirken, ayni zamanda ilerlemek de istemiyordum. Halbuki gitmeyi cok istiyordum...
Cok etkileyici bir uslup. Kendini yakin hissetme durumu. Kitaba baslamadan once kitap ellerimde gezinirken de iceride cok fazla sey bulacagimi biliyordum. Mesele sadece intihar veya karamsar dusunceler degil. Kitapta sadece bunlar anlatilmiyor. Yine de herkese hitap etmeyen bir anlati oldugunu kabul ediyorum. Zaten boyle de olmali. Kitaplarin bize o duygudasligi bulabildigimiz olcude yakin gelecegini ve etkilenecegimizi dusunuyorum.
·
250 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.