Ötekiler; bir ötekileştirme hikayesi. Ötekileştirme aslında aynı kulvarda yürüyenlerin ''biz ve onlar'' demesiyle başlar. yani bir insanlık halidir, insan için doğal bir davranış şeklidir diye düşünüyorum, çünkü biz insanlar, kendimizden farklı olanı dışlarız, kenara iteleriz, kabullenemeyiz. Yani bunu yapmayacak kadar bilge değiliz, bunu yapmayacak kadar egomuzdan sıyrılmamız çok zordur. Küçücük insanlarız işte, tanrı değiliz ki...
Ayşe Nart, Danimarka'da yaşamını sürdüren bir aileyi merkeze alarak, ötekileştirmeyi çok güzel anlatmış. Cinsel kimliği yoluyla ötekileştirilenler, göçmenlik yoluyla ötekileştirilenler ve de fiziksel engelleriyle ötekileştirilenler... Okurken insan bazen kendine de soruyor; Peki normal nedir? Yanıtı zor bir soru!
Güneş Evi ve İshoj mahallesi... İki mekan da ötekileştirilenlere ait... Onlar da birbirlerini ötekileştiriyor... İç içe geçmiş aynalar misali, bunun sonu yok... Biz de bu sitede birleşerek, kitap okumayanlardan ayırıyoruz kendimizi belki de :) İnsan hayatının dayanılmaz diyalektiği işte...
Geçen sene Kasım ayında Türkiye'ye tatile gitmiştim bir arkadaşımla. Oraya Almanya'dan 70 kişilik bir grup gelmişti, engelli çocuklar ve aileleri ve de gönüllü yardımcılar. Grubun ismi İnteraktif idi. 10-25 yaşları arasında 30 kadar çocuk vardı grupta ve hepsinin engeli farklıydı. Bir hafta onlarla vakit geçirdik. Hayatımda ilk defa engellilerle bu kadar yakın bir ilişkim oldu ve bu tip ailelerle... Onların özgürlüklerini kıskandım, hayatı ve birbirlerini sevmelerini, maske takmadan en doğal halleriyle davranmalarını... Aynı çocuklar gibi... Onlar gerçek insandı belki de, biz ise mutasyona uğramış, iki yüzlü ve çıkarcı, hırslarının ve çıkarlarının esiri olmuş ''normal'' insanlar!!! Murathan Mungan da demiyor mu: ''Biz büyüdük ve kirlendi dünya'' diye...
Bu duyguyu yazar çok güzel anlatmış: ''Çocukların özgürlüğü yoktur hiçbir yetişkinde. Yetişkinlerin kuralları, normları yoktur hiç bir çocukta. Anlık belli ederler duygularını, saklamadan. Mahremiyetleri yoktur. Utanma duyguları gelişmemiştir henüz, bilmezler. Çünkü onların giysisi çocuktur. ''
Ve yazar devam ediyor: ''Güneş Ev'de bambaşka bir galaksinin içinde gibiyim. Orada ön yargılarım yıkıldı. İnan ki hiç kolay değil, tanımadığın bu yabancı dünyadan içeri girmek. Zira ön yargılarımızla kuşatılmışız.''
LGBT ve engelliler için ''tanrının defolu çocukları'' diyor yazar. Bu defolu çocukları birbirine benzetiliyor hikayede. İnsan okurken yine soruyor kendine: Peki defosuz insan var mı?''
Bu kitap bizi içsel sorgulamaya da itiyor. Etrafımızdaki defolulara ve kendimize daha farkındalıkla bakmamızı sağlayacak belki de.. Okumanızı öneririm.
··
51 Gösterim
2 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Çünkü onların giysisi çocuktur, ne güzel. Bu öyle bir giysi ki bir kez dağıtılıyormuş. Bilemedik o zamanlar, çabuk eskittik. Alırız sandık yenisini. Meğer satılmıyormuş. Yenisini de dağıtmadılar. Bir defalık, dedik ya.
Bir kimya laboratuvarından çıkmış gibi. Yoksa siz kimyacı mısınız? Hoş geldin Belma.
