Ümitsizliğin gölgesinde yaşıyoruz,ruhu döven keder dalgalarıyla yaşamayı kabullenmemiz gerek.Keder bize her şeyin sahibi olmadığımızı,zamana hükmedemediğimizi,hayatı keyfimizce yönetemediğimizi gösterir.İnsan aciz varlık kırılgan.Bu dünyada yalpalayan varlığımız ancak ümidin ve anlamın kılavuzluğunda sükün bulabilir.Anlatacak bir hikayemiz, yularımızı bağlayacağımız bir aidiyet,bize yön ve ufuk tayin eden bir anlam olduğunda ışıklanır hayat.Kader,bizi önüne gidilecek uzun yolların bulunuğu bir çocuk kılar.