Zülfü Livaneli’nin Balıkçı ve Oğlu romanını Ege denizinin kenarında bir oturuşta okudum.
Kenarında huzur bulduğum bu masmavi Ege suları, sadece son bir kaç yılda acaba kaç canın mezarı oldu, kaç ailenin umudu bu sularda son buldu? Acaba kaç şerefsiz insan müsveddesi bu insanlara özgür bir hayat vaadiyle son paralarını da alıp çoluk çocuk demeden onları bu sularda ölüme terk etti.
Zülfü Livaneli, toplumsal konulara duyarlılığı ile meşhur üstat.
Bu sefer de bir Ege köyünce yaşayan balıkçı bir ailenin dramı üzerinden göçmen sorununu ele alıyor.
Eserin toplumsal boyutu ile ilgili (göçmen sorunu, balık çiftlikleri ve kıyılarımıza saldıran rantçıların yarattığı kıyım, vs) söyleyecek sözüm yok, bir Livaneli klasiği. Ancak edebi anlamda üzülerek belirteceğim ki maalesef damarı bulamadı. Zülfü Livaneli’nin bütün kitaplarını okumuş bir müptelası olarak, bu kitap ennn sevdiklerim arasına giremedi. Edebi kurguyu toplumsal konularla beslemekten ziyade, toplumsal bir soruna edebi bir kurgu oluşturulmuş gibi bir izlenim oluşturdu. Ege insanının orijinalliğini yeterince veremedi (ki bence Ege şivesiyle beslenmiş diyaloglar bu kitaba çok yakışırdı) Uzun bir ara vermişti üstat, belki de bu sebeple beklentimiz çok yüksek kaldı.
Her ne kadar enler arasına giremese de, harika bir denizin kenarında çok güzel yarenlik etti bir günüme Balıkçı ve oğlu
·
87 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.