“Yakarmak, ağlamak bir reddediş, bir başkaldırmadır. Ama ellerinden bir şey gelmediğini, gidenin geri gelmeyeceğini anlayıp susmak daha korkunçtur.”
Selamlar dostlar! #cengizaytmatovla1sene okuma grubumuz vasıtasıyla şahane eserler okumaya devam ediyorum. Aytmatov’un; Sultanmurat biraz da benim, dediği savaş kokan, yarım bırakılmış hikâyesinde sıra.
İkinci Dünya Savaşı’nın bütün şiddetiyle devam ettiği yıllarda eli silah tutan herkes savaş meydanındadır. Babası cephede olan, annesi ve kardeşleri ile birlikte yaşayan on beş yaşındaki Sultanmurat’ın hasta, dul ve ihtiyarlardan oluşan köyünün ise tarlaları sürmek, ekin ekmek ve cephedeki askerlere yardım göndermek için tabiat ve savaş şartlarıyla çetin bir mücadeleye girişmesi şarttır. Kolhozun işlerini yapacak kimse kalmadığı için öğrenciler arasından seçilen köyün beş gencinden biri olan on beş yaşındaki cesur, zeki Sultanmurat okuldan alınır. Zayıf omuzlarına çok ağır bir yük binmiştir şimdi. Tüm bu zorlukların üstesinden gelme gücünü ise sınıf arkadaşı Mirzagül’e duyduğu aşkta bulur. Hikâye bu aşkı önüne katmış doludizgin ilerlerken, zaman kaçınılmaz acı sona doğru hızla akarken, sadece bu aşk dipdiri bir mutluluk kaynağı olarak kendini muhafaza edecektir…
Büyümek ne demektir? Çocukluktan nasıl çıkar, nasıl yetişkin olur insan? Sorumluluk sahibi biri olduğunda mı, kendisini çevreleyen dünyaya başkaldırdığında mı? Sert ve acımasız koşulların gölgesinde kıyasıya bir mücadelenin hikâyesini sunuyor bizlere Sultanmurat. Savaş böyle bir şey işte, diyor. Çocuğun çocukluk yapmasına fırsat vermeden, onu çarçabuk büyütüp koskoca bir adama dönüştürüveriyor. Acaba diyorsunuz, Sultanmurat’ın babası cepheden sağ salim dönecek mi? Kardeşi Hacımurat’a verdiği sözü tutup; Çabdar ile istasyonda babalarını ilk karşılayan olabilecekler mi? Mirzagül ile kavuşabilecekler mi? Aytmatov, koşullar ne kadar ağır olursa olsun, insanın içinde sönmeden yanmaya devam eden o sevgi ateşinin her türlü zorluğun üstesinden gelmek için insanın sahip olduğu en kıymetli hazinesi olduğunun altını çiziyor bir kez daha: Okuyun, okutun diye.
·
127 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.