Tamamen ölmüş görünen dallardan yeni bir hayat uyanıyordu baharda. Ölü köklerden tekrar taze yeşillikler filizleniyordu. Neden insan bu şaşırtıcı mucizeden mahrum kalıyor, diye soruyorum kendi kendime. Yaşlanıyor ve ölüyor. Onun için bahar yok, yeniden canlanmak yok. Soluyor ve çürüyüp gidiyor. İnsan bu trajik ve dayanılmaz alınyazısına mahkûm durumda. Bu yüzden bitkileri çok kıskanıyorum (…)
·
547 Gösterim
3 Yorum
Lütfen giriş yapınız.
Neden böyle düşünmüş yazar, sonsuz değiliz diye mi? Oysa her insan solar depresyonda, bir bahar gibidir iyileşmesi. Her gün öylelerini goruyorum ki. Tukenmeden yenilenemezsin.
Yazar burada belli bir ruh durumundan, depresyondan bahsetmiyor. Direkt olarak ölmekten bahsediyor. Bitkilerin kuruyup sonra yeniden sürgün verebildiğini ama insanın yeniden doğamadığını anlatıyor.
Evet o bizim ölümlülüğümüzden yakınıyor. Baharlarımızın ve yeniden canlanmalarımızın olmadigina katilmiyorum ruhsal olarak tabi ki; somut değil. Bitkileri hiç kıskanmıyorum. Ölümsüz olmak berbat. 😄
Baylar, baylar; maalesef ki sonsuz ve ölümsüz olan biziz. Yazar çok haklı bitkileri kıskanmak gerek. Hem dünyaya onlar kadar yararlı değiliz hem de onlar gibi sadece dünyada kalacak kadar şanslı...