Kitabın fevkaladeliği, psikolojisi ve zorluğu tartışılamaz. Bu kitap hakkında konuşacak onca şey var ama ben öncelikle beni çok şaşırtan bir durumdan bahsetmeliyim. İnsanların önyargıları.
Sokakta birini çevirip yarım bıraktığı kitabı sorasınız hemen hemen herkesten 'Tutunamayanlar'ı duyarsınız. İnsanlar bu kitabın çok zor okunduğundan, anlatım dilinin akıcı olmadığından, olayların karmaşıklığından yakınıp duruyor. Bu yakınmalar kitap ilk çıktığı dönemlerde fazla yüksek sesli olsa da günümüzde sadece okur kitlesinin duyabileceği bir sessizlikte söyleniyor.
Ben bu kitabı okuduğumda henüz okur kitlesinin içerisine girmemiş, okuduğum kitapların çoğunluğu genç kurgu olan ve klasikler namına bildiğim tek şey okuduğum New York Times korku klasikleriydi. Yani epey yeni bir okuyucuyken edebiyata giriş için okuduğum bir kitaptı ve haliyle öneminden haberim yoktu. Kitabı okumaya başladığımda yaşadığım heyecanı hâlâ hatırlıyorum, kitabı o kadar sevmiştim ve heyecanla okuyordum ki 10 gün gibi bir sürede bitirmiştim ve kitabın üstüne bir sürü not almış, cümlelerinin altını çizmiştim. Kitabı bitirdikten sonra çevremdekilere kitap hakkında heyecanla şeyler anlatıyordum ama ne 11 yaşındaki arkadaşlarım beni anlıyordu ne de ailem. Edebi okurları tanıma isteğimin de bu kitap ile başladığını söyleyebilirim ama bana hayal kırıklığı yaşattığını da söylemeliyim.
Benim çok akıcı bir şekilde okuduğum, felsefesine ve karakterlerine aşık olduğum kitabı insanlar yarım bırakıyordu! Tamam, farklı görüşlere açığımdır ve bir filozof Atakan(!) da olmadığımdan insanların düşüncelerimi çok önemli görmesini bekleyemem. Ama tanıştığım her insan gerek yaşımdan gerek görünüşümden, benim cümlelerimi ciddiye almıyor, ezberlenmiş cümleler kuruyor ve sinirlerime eziyet ediyordu. Böyle bir kitabın klişeleşmiş ve hak edilmeyen cümlelerle süslenmesi beni o kadar çok üzmüştü ki, kitap hakkında bir daha kimseyle konuşmadım ve başucu kitabım olarak 3-4 kere baştan bitirdim. İnsanların sadece diğer kişilerden duyduğu cümlelerle belki de çok sevecekleri kitaplara önyargı ile yaklaşması yaygındır, burada beni şaşırtan insanların önyargılarının kitabı okuduktan sonra da devam etmesi. Bir kitaba üstünden atılamayacak bir yargı koymak, hayatına etiket koymakla aynı şeydir.
Kitaptaki Selim karakteri her zaman farklı bir anneden olan kardeşim gibi geldi bana. Düşünceleri ve oyunları çocuksu bir anlam taşıyordu ama asla çocukça değildi. Herkesin düşündüğünün aksine yaşamıyor, yaşamla oynuyordu, canı sıkıldığında da oyunu bitirdi ama insanlar sadece onun bitirdiğini gördü. Oyunu bile görmediler, o kadar kördüler.
·
122 Gösterim
Yorumlar
Lütfen giriş yapınız.